Beetje bijkletsen...

​Lieve allemaal,
 
Het is een hele tijd geleden dat ik hier voor het laatst wat heb geschreven. Er is van alles gebeurt en veranderd en ondertussen heb ik al meermaals iets geschreven maar nooit online gezet. Begin dit jaar had ik het plan om weer te gaan schrijven over mijn dagelijks leven en de toffe dingen die ik meemaak. Dit is er alleen niet van gekomen en voordat ik het wist was ik al begonnen met mijn revalidatie traject, kwam de zomer en begon mijn re-integratie. Een drukke en intense periode… Maar goed ik wil toch een poging doen om zo nu en dan, wanneer dat voor mij goed voelt wat te uploaden. Lekker laagdrempelig, geen verplichtingen of beloftes, maar gewoon als ik er behoefte aan heb. Om jullie toch bij te praten ben ik even in mijn agenda gedoken ; ) en wil ik jullie een terugblik geven op mijn 2025 tot nu toe. Te beginnen bij kwartaal 1, ofwel januari, februari en maart. 
 
Januari
Januari was de maand waarin ik voor de tweede keer begon aan lichttherapie, ofwel ik moest me 2x per week melden in het ziekenhuis om voor een aantal seconden tot minuten onder de medische zonnebank te gaan. Dit was in de hoop dat ik deze zomer iets beter tegen UV-A straling kan en geen vlekken krijg als ik achter het glas zit. Daarnaast was het de maand waarin het mega druk was op werk (JongPIT), en we flink moesten aanpoten om het allemaal goed geregeld te krijgen. Ook heb ik in januari besloten om te starten met rolstoelbasketbal, en om 1x per week te gaan zwemmen. Vroeger toen ik op het speciaal onderwijs zat heb ik al wel vaker rolstoelbasketbal gespeeld, dus geheel onbekend was het niet. Maar wat is het toch onwijs leuk, maar tegelijk ook uitdagend en echt nog wel even oefenen. Naast dit alles moesten we met Youth-R-Well al flink aan de bak voor de evenementen die we dit jaar organiseren voor jongeren met reuma. Ennn mama en ik mochten weer genieten van een avondje Son Mieux : ) 
 
Februari
In februari werd mijn lichttherapie afgeschaald van 2x naar 1x per week, dit omdat ik na een maand al vlekken had en het ook lichamelijk ook pittig was. JongPIT was nog even druk, ik mocht samen met mijn leidinggevende naar de Tweede Kamer om daar over jongeren participatie te praten. Wat was dit tof! Halverwege de maand stond het bestuurs-/heiweekend van Youth-R-Well gepland, waar ik als hoofd events naar toe mocht. Hier heb ik samen met 5 andere meiden flink zitten vergaderen over hoe we de stichting voor ons zien en wat we dit jaar willen gaan doen. En ik kan je vertellen, allemaal toffe plannen! In februari kreeg ik ook te horen dat het eind maart zover was, de start van mijn intensieve revalidatie traject van 16 weken. Waarin ik hopelijk meer regie en stabiliteit in/over mijn leven ga krijgen. Het was een hoop regelwerk, gezien ik in ieder geval de eerste 8 weken niet mag werken naast het traject. Wat dus betekend dat ik de meeste werkzaamheden moest gaan overdragen.
 
Maart
Maart was chaos… Het stond in het teken van zaken afronden/overdragen op werk, medische afspraken, rolstoelbasketbal, leuke uitjes en lichttherapie. 25 maart was namelijk de dag dat ik mijn eerste afspraken voor het revalidatie traject gepland had staan. Wat dus betekende dat ik op werk echt de laatste zaken moest gaan overdragen. En ondanks dat ik wist dat het eraan zat te komen, vind ik overdragen en verandering nooit echt makkelijk (understatement). Gezondheid technisch ging het al enkele maanden wat minder, de vermoeidheid was flink aanwezig en de pijn in mijn bekken was dat ook. Hierdoor stond basketbal al op een lager pitje, met pijn in mijn hart. Maar soms liet ik ook al mijn grenzen achter me en ging ik er even vol voor (niet verstandig, maar ik had wel plezier ;) ). Wat betreft lichttherapie was eind maart het tweede gesprek met de arts. Hieruit kwam echter dat lichttherapie niet geschikt is voor mij, ik krijg bij korte belichting al vlekken wat niet zo moeten. Dit betekent dat ik moest stoppen en het dus wederom flink opletten wordt deze zomer. In de week voordat het traject ging heb ik nog diverse leuke dingen gedaan; Frozen met Boy en Nienke, dagje Utrecht én Pommelien (en een beetje Meau) met mama en naar het strand met papa én natuurlijk de hondjes. 
 
Eind maart begon dus mijn revalidatie traject, ik was best wel heel zenuwachtig. Het is een chronisch pijn traject, de insteek van het traject is niet dat de pijn weg gaat maar dat je leert hoe je er beter mee kan omgaan en meer regie kan krijgen in je leven. En het ultieme doel is dat je vooruitgaat in wat je kan doen. Vanaf het begin ben ik heel duidelijk geweest, ik wil gaan voor stabiliteit. En mocht ik dan plots toch vooruitgaan is dat mooi meegenomen, maar ik ga er niet meer vanuit om zo opnieuw teleurstelling te voorkomen. 
 
En toen waren we in alweer bij april, en vanaf daar houden jullie van me tegoed: ) Hij is namelijk alweer lang genoeg. 
 
Hopelijk tot de volgende!
-xXx- Lisa