Hoi lieve allemaal,
 
Dit keer geen blog over 1 of 2 maanden, maar een (lange!) blog om mijn nieuwe maatje voor te stellen en het proces daarnaar toe te delen. 

Maak kennis met Lemon, een Australische Labradoodle pup van inmiddels bijna 13 weekjes oud, een reutje die samen met mij mag gaan groeien, de wereld ontdekken en mij gaat ondersteunen. 
 
Hoe het allemaal begon
Maar laten we beginnen bij het begin, en dat was begin dit jaar. Begin februari had ik de evaluatie bij de GGZ, waar jullie eerder al wat over hebben gelezen. Hier kwam het onderwerp psycho-sociale hulphond ter sprake in combinatie met een ander soort begeleiding vanuit de Wmo. Ik ben toen gaan rondkijken over wat de opties zouden zijn qua organisaties. Want ik wist wel al dat ik echt wilde gaan voor een Australische Labradoodle, hier hebben we er namelijk al 1 van rondlopen en 1 Australische Bernedoodle en ook al twee van gehad die helaas overleden zijn. En stiekem was ik ook al zeker over de fokker, namelijk de fokker waar Flo(w) en Joolz ook vandaan komen.
 
Eind februari heb ik haar gemaild, al vrij snel reageerde zij en een week later kon ik haar ook vertellen dat ik het kennismakingsgesprek had gehad met de stichting die ik op het oog had om mij te gaan begeleiden en dat zij mij kunnen en willen gaan helpen. Tijdens de kennismaking in maart met de persoon die mij gaat begeleiden en helpen was het duidelijk dat ik groen licht had om te kijken naar nestjes. Ik had in februari eigenlijk in gedachten dat de pup er pas zou komen in het najaar, maar na overleg met de fokker waren er twee teefjes zwanger waar goede “opties” tussen zouden kunnen zitten. Na overleg hebben we gekozen voor het nestje wat begin mei gepland stond om ter wereld te komen. Dit omdat de moederhond een hele stabiele hond is, die al eerder pups heeft voortgebracht die een extra taak hebben gekregen. Het vergde wat geduld maar alles voor een zo goed mogelijk passende pup.
 
Pupjes geboren!
8 mei was het zover, ik zat bij een vriendin (op “kraam”bezoek want zij had net sinds een paar weken haar pup) toen ik op Facebook voor bij zag komen dat de moederhond aan het bevallen was. Toen ik weer thuis was bleek het dat het 5 reutjes en 3 teefjes waren, goed nieuws voor het feit dat ik een lichte voorkeur voor een reutje heb. De eerste vier weken is het genieten via foto’s en video’s, maar toen de pups 4 weken en 1 dag oud waren zijn mijn moeder en ik er voor het eerst naar toe gereden. Wat waren ze klein en schattig, echt heerlijk om te zien en echt even genieten. 5 dagen later ben ik er al met mijn vader weer naar toe geweest, dat weekend erop kon ik namelijk niet. En ook dat was weer 1,5 uur genieten. Ik plande nog twee bezoek momentjes in, eentje met mijn broertje en eentje met mijn broer en moeder. Tijdens de bezoekjes kon je goed de veranderingen zien, ze werden groter maar ook echt actiever en ontwikkelde elk een karakter.
 
Puppy-reveal
Tijdens het bezoek op 28 juni met mijn broer en moeder was het dan toch echt tijd om Lemon echt te ontmoeten, al had ik hem al eerder ontmoet zonder dat ik het wist. Omdat Lemon een psycho-sociale hulphond gaat worden, moesten de pups getest worden. Er wordt dan gekeken naar het karakter en eigenschappen van de pup, en dat die zo goed mogelijk matchen met wat ik nodig heb. En dat kan pas gedaan worden als ze 7 weken oud zijn. Dat was op zaterdag 27 juni, alleen heb ik ervoor gekozen dat ik pas op de zondag het te horen wilde krijgen. Dit omdat ik toen op bezoek ging en zo dus gelijk écht kon kennismaken met mijn nieuwe maatje.
 
Die zaterdag had ik wel contact met mijn trainster die contact had met de testers. Er was namelijk een luxe positie ontstaan, ze hadden 4 reutjes getest en alle 4 hadden ze potentie. Eentje stak er wel wat bovenuit maar daar was een lichte twijfel, waardoor ze het met mij moesten overleggen. We hebben het over die lichte twijfel gehad en mijn trainster heeft het met de fokker er over gehad. Na die overleg momenten was het voor mij duidelijk. We gaan voor het reutje die aan de meeste boxjes voldeed. 
 
Zondag was het dus tijd voor de puppy reveal, we kwamen binnen en het was heel gek om te beseffen dat de fokker het wist (samen met 4 anderen) en wij nog niet. Alle pupjes werden in de ren gezet en op een gegeven moment haalde de fokker het reutje uit de ren die het was geworden. Dat was mega bijzonder! En helemaal toen ik tot de ontdekking kwam dat mijn lichte voorgevoel klopte, het was het pupje met wat lichte haartjes op z’n neusje. Ik heb echt volop kunnen genieten al voelde het nog niet echt ofzo. Na een uur genieten was het tijd voor de terugreis, en begon het aftellen echt. 
 
Lemon ophalen
Na 6 lange nachtjes mocht ik dan toch eindelijk Lemon gaan ophalen. Samen met mijn vader reed ik richting Drenthe en de zenuwen kwamen flink op. Wegens de warmte hadden we ervoor gekozen om Joolz en Flo(w) niet mee te nemen maar de ontmoeting tussen hun later die middag te doen. We kwamen aan en er waren al diverse gezinnen aanwezig. Die dag vlogen er namelijk al 5 pupjes uit, waar de moederhond het niet helemaal mee eens was. Ik pakte kleine Lemon op uit de ren en het was gelijk goed. Zo dapper, lief en leuk en ook mijn vader maakte voor het eerste echt kennis met hem. 
 
Na wat geklets mochten we Lemon en het puppy pakket mee naar huis nemen. De terugrit ging onwijs goed! Hij was wat klimmerig maar hij heeft totaal niet gepiept. Tussendoor deed hij een plasje in het gras en lag die rustig op mijn schoot. In Leiden reden we naar een park waar mijn moeder en broertje met de dames heen kwamen. Daar hebben zij eerst even met zijn tweeën gestuiterd en daarna ben ik met Lemon gekomen. De ontmoeting ging onwijs goed! De dames waren wel met hun bal bezig maar maakte ook rustig kennis met Lemon. Na de eerste ontmoeting ben ik bij mijn moeder en de hondjes in de auto gestapt om richting huis te gaan. Hier ging Lemon ook kennismaken met de andere 5 huisgenoten, de katten : ) Ook dit ging weer heel goed! 
 
Over zijn eerste maand thuis lezen jullie meer in de juli blog : ) Hierna komt eerst nog de juni blog online en daarna Lemon zijn eerste maand bij mij!
 
Liefs Lisa
​-xXx-

Hoi Lieve Allemaal,
Dit keer de blog van de maanden april en mei ;) Het waren maanden met wat chaos en wat meer afwachten.

Kennismaking
In maart zag ik voor het eerst mijn trainer/begeleider die mij gaat begeleiden bij het opleiden van een psychosociale hulphond. In april stonden er weer twee afspraken gepland om elkaar beter te leren kennen en te gaan ontdekken wat voor karakter en eigenschappen in een hond belangrijk voor mij zijn. Dit zodat we bij het “selecteren” van een pup echt goed kunnen kijken welke zo goed mogelijk bij mij past en wat ik nodig heb. Dit is naast spannend ook wel erg leuk, ik vind honden echt te gek en om dan op een andere manier hiermee bezig te zijn is ook stiekem echt wel leuk. Het is nu wachten tot het nestje geboren is waar hopelijk mijn vriendje of vriendinnetje tussen zit en het aftellen echt gaat beginnen.
 
Basketbal
Naast werk en de medische afspraken was het ook weer tijd voor een wedstrijddag van basketbal. Begin april was het tijd voor de eerste wedstijd in de tweede ronde, ondanks dat we twee keer hebben verloren was het wel weer een leuke en gezellige dag en heb ik zelfs een aantal keer kunnen scoren. Begin mei vond de tweede wedstrijd plaats, wederom geen winst kunnen behalen maar wel heel fijn kunnen spelen. Tijdens de finale dag eind mei moesten we de laatste twee wedstrijden spelen, waarvan we één wedstrijd met goede samenwerking en plezier op het veld hebben kunnen winnen.
 
Efteling
Zoals jullie misschien wel weten help ik de Jeugdreuma Vereniging zo nu en dan op dagjes weg die ze organiseren. Dit keer was het niet om kinderen te begeleiden maar om zelf met de vrijwilligers van de vereniging een lekker dagje weg te zijn, of naja dagje; het was met een nachtje : ) Op zaterdag gingen we de Efteling in, wat best wel een eindje rijden is vanuit Leiden. Gelukkig hadden we wel oké weer, niet te zonnig, niet te warm, maar ook echt niet koud. Zo nu en dan wel een klein buitje maar dat was goed te doen. 
Met diverse rustmomenten en niet al te veel achtbanen heb ik een leuke dag gehad. Waarna we naar het hotel reden en daarna nog heerlijk met zijn alle hebben gegeten. Na nog wat kletsen op de kamer zijn we een poging tot slapen gaan doen. Mijn nachten zijn op dit moment niet optimaal en helaas deze nacht ook niet. Hierdoor was ik de dag erna best wel moe, en heb ik besloten om na het ontbijt al rustig richting huis te gaan rijden, en de ochtendactiviteit over te slaan. 
 
Concerten
In april was het tijd om na hele lange tijd eindelijk weer een van mijn favoriete bands live te zien. Samen met mijn moeder ging ik genieten van Son Mieux in Amare. Even op gaan in het moment, genieten van de leuke mensen op het podium en het samen zijn met mijn lieve mama. Ook in mei stond er een twee toffe concerten gepland. Allereerst ging ik samen met mijn moeder genieten bij de openingsavond van Suzan en Freek in het Geldredome. We hadden fantastische rolstoelplekken en wat was het gaaf! Vliegend door de zaal, liedjes om op te dansen, liedjes om een traan bij te laten en grapjes afgewisseld met mooie boodschappen. Echt een top avond. Ook ben ik samen met een lieve vriendin naar Antwerpen gereden om daar een avond te genieten van k3 Originals. Dit was ook echt genieten, bizar hoe je de liedjes nog volledig mee kan zingen, hoe iedereen vol overtuiging meezingt, mee danst, outfits maakt en de dansers ook onwijs aanmoedigen. Echt een top avond met goed gezelschap. 
 
Medisch
Medisch gezien is er in april weinig gebeurd, in mei ben ik echter wel gestart met medicijnen die hopelijk mijn ernstige zonneallergie wat gaat onderdrukken. Voordat ik met deze medicijnen mocht beginnen moest ik allergietesten krijgen op mijn rug, helaas zijn hier toch 6 allergiën uitgekomen waar ik rekening mee moet gaan houden. Maar hopelijk kan ik wel wat meer gaan genieten van het zonnetje. 
Daarnaast is eindelijk mijn ligorthese geleverd waardoor ik beter ondersteund in mijn bed kan liggen, en hopelijk beter kan slapen. Mentaal gaat het helaas nog steeds niet goed maar daar werken we aan en hopelijk gaat daar de toekomstige pup ook aan bijdragen. Ook is in overleg met het ziekenhuis besloten om de nieuwe pijnmedicatie wat op te hogen, en ik denk dat dit voor de nachten toch wel iets doet. Overdag is de pijn nog flink aanwezig maar ’s nachts overheerst het wat minder. Als ik tenminste ook op mijngrenzen let en geen “gekke” dingen heb gedaan die dag. 
 
Dit was zo goed als mijn april en mei, naast het werken, rusten en nog wat kleine dingen na:) Juni wordt een maand met best wat lichtpuntjes maar daar kunnen jullie binnenkort meer over lezen ;) 
 
Tot later!
-xXx- Lisa

​2025 is (bijna) voorbij. Een jaar met opnieuw pieken en dalen. Een intens jaar, waarin ik soms intens kon genieten, maar ook regelmatig flink heb moeten bikkelen. Gelukkig waren er lichtpuntjes waar ik me aan vast kon houden, en familie die mij erdoorheen trok en dat nog steeds doet.
In maart startte ik met een revalidatietraject van 16 weken. Al die tijd mocht ik niet werken en moest ik me volledig richten op mijn gezondheid. Helaas heeft dit niet het gewenste effect gehad. Mentaal ben ik hier slechter uitgekomen en ook lichamelijk bleef stabiliteit uit, wat vaak confronterend is. Wel ben ik dankbaar voor de zorgverleners die mij serieus nemen en ondersteunen waar mogelijk.

In de zomer kwam er gelukkig een lichtpuntje: medicatie die mijn zonneallergie iets naar de achtergrond bracht, waardoor ik minder streng uit de zon hoefde te blijven. De re-integratie ging daarna stap voor stap beter en ik vond langzaam weer een ritme. Door de start van een nieuwe ggz-behandeling heb ik recent opnieuw een stapje terug moeten doen op werk, om meer ruimte te maken voor rust en activiteiten waar ik van oplaad. Op de valreep kwamen daar ook nog twee nieuwe diagnoses bij, die best wat klachten verklaren.

2025 was dus niet mijn jaar op medisch gebied, maar ondanks alles waren er momenten waarop ik alles even kon vergeten. Concerten met de fijnste mensen, knuffelen met de liefste diertjes, fijne 1-op-1 momenten met vriendinnen. Ik zag twee prachtige musicals, was bij een rolstoelrugbywedstrijd met collega’s van JongPIT en speelde mijn eerste wedstrijden met rolstoelbasketbal. Ook mocht ik me inzetten als vrijwilliger voor Youth-R-Well en de Jeugdreuma Vereniging en mijn verhaal (en dat van andere jongeren) delen op plekken die ertoe doen.
​
2026 wordt waarschijnlijk opnieuw een medisch jaar, maar ook eentje met lichtpuntjes. Sziget staat gepland, mooie trips met mijn familie (Leeuwarden en Aarhus) en hopelijk met minder pijn basketballen in mijn eigen sportrolstoel. Het wordt pittig, maar ’step by step - day by day’ komen we er wel.

​Lieve allemaal,
 
Het is een hele tijd geleden dat ik hier voor het laatst wat heb geschreven. Er is van alles gebeurt en veranderd en ondertussen heb ik al meermaals iets geschreven maar nooit online gezet. Begin dit jaar had ik het plan om weer te gaan schrijven over mijn dagelijks leven en de toffe dingen die ik meemaak. Dit is er alleen niet van gekomen en voordat ik het wist was ik al begonnen met mijn revalidatie traject, kwam de zomer en begon mijn re-integratie. Een drukke en intense periode… Maar goed ik wil toch een poging doen om zo nu en dan, wanneer dat voor mij goed voelt wat te uploaden. Lekker laagdrempelig, geen verplichtingen of beloftes, maar gewoon als ik er behoefte aan heb. Om jullie toch bij te praten ben ik even in mijn agenda gedoken ; ) en wil ik jullie een terugblik geven op mijn 2025 tot nu toe. Te beginnen bij kwartaal 1, ofwel januari, februari en maart. 
 
Januari
Januari was de maand waarin ik voor de tweede keer begon aan lichttherapie, ofwel ik moest me 2x per week melden in het ziekenhuis om voor een aantal seconden tot minuten onder de medische zonnebank te gaan. Dit was in de hoop dat ik deze zomer iets beter tegen UV-A straling kan en geen vlekken krijg als ik achter het glas zit. Daarnaast was het de maand waarin het mega druk was op werk (JongPIT), en we flink moesten aanpoten om het allemaal goed geregeld te krijgen. Ook heb ik in januari besloten om te starten met rolstoelbasketbal, en om 1x per week te gaan zwemmen. Vroeger toen ik op het speciaal onderwijs zat heb ik al wel vaker rolstoelbasketbal gespeeld, dus geheel onbekend was het niet. Maar wat is het toch onwijs leuk, maar tegelijk ook uitdagend en echt nog wel even oefenen. Naast dit alles moesten we met Youth-R-Well al flink aan de bak voor de evenementen die we dit jaar organiseren voor jongeren met reuma. Ennn mama en ik mochten weer genieten van een avondje Son Mieux : ) 
 
Februari
In februari werd mijn lichttherapie afgeschaald van 2x naar 1x per week, dit omdat ik na een maand al vlekken had en het ook lichamelijk ook pittig was. JongPIT was nog even druk, ik mocht samen met mijn leidinggevende naar de Tweede Kamer om daar over jongeren participatie te praten. Wat was dit tof! Halverwege de maand stond het bestuurs-/heiweekend van Youth-R-Well gepland, waar ik als hoofd events naar toe mocht. Hier heb ik samen met 5 andere meiden flink zitten vergaderen over hoe we de stichting voor ons zien en wat we dit jaar willen gaan doen. En ik kan je vertellen, allemaal toffe plannen! In februari kreeg ik ook te horen dat het eind maart zover was, de start van mijn intensieve revalidatie traject van 16 weken. Waarin ik hopelijk meer regie en stabiliteit in/over mijn leven ga krijgen. Het was een hoop regelwerk, gezien ik in ieder geval de eerste 8 weken niet mag werken naast het traject. Wat dus betekend dat ik de meeste werkzaamheden moest gaan overdragen.
 
Maart
Maart was chaos… Het stond in het teken van zaken afronden/overdragen op werk, medische afspraken, rolstoelbasketbal, leuke uitjes en lichttherapie. 25 maart was namelijk de dag dat ik mijn eerste afspraken voor het revalidatie traject gepland had staan. Wat dus betekende dat ik op werk echt de laatste zaken moest gaan overdragen. En ondanks dat ik wist dat het eraan zat te komen, vind ik overdragen en verandering nooit echt makkelijk (understatement). Gezondheid technisch ging het al enkele maanden wat minder, de vermoeidheid was flink aanwezig en de pijn in mijn bekken was dat ook. Hierdoor stond basketbal al op een lager pitje, met pijn in mijn hart. Maar soms liet ik ook al mijn grenzen achter me en ging ik er even vol voor (niet verstandig, maar ik had wel plezier ;) ). Wat betreft lichttherapie was eind maart het tweede gesprek met de arts. Hieruit kwam echter dat lichttherapie niet geschikt is voor mij, ik krijg bij korte belichting al vlekken wat niet zo moeten. Dit betekent dat ik moest stoppen en het dus wederom flink opletten wordt deze zomer. In de week voordat het traject ging heb ik nog diverse leuke dingen gedaan; Frozen met Boy en Nienke, dagje Utrecht én Pommelien (en een beetje Meau) met mama en naar het strand met papa én natuurlijk de hondjes. 
 
Eind maart begon dus mijn revalidatie traject, ik was best wel heel zenuwachtig. Het is een chronisch pijn traject, de insteek van het traject is niet dat de pijn weg gaat maar dat je leert hoe je er beter mee kan omgaan en meer regie kan krijgen in je leven. En het ultieme doel is dat je vooruitgaat in wat je kan doen. Vanaf het begin ben ik heel duidelijk geweest, ik wil gaan voor stabiliteit. En mocht ik dan plots toch vooruitgaan is dat mooi meegenomen, maar ik ga er niet meer vanuit om zo opnieuw teleurstelling te voorkomen. 
 
En toen waren we in alweer bij april, en vanaf daar houden jullie van me tegoed: ) Hij is namelijk alweer lang genoeg. 
 
Hopelijk tot de volgende!
-xXx- Lisa

15 maart... Een jaar geleden begon vandaag mijn avontuur. Mijn avontuur in The Gambia, waar ik heen ging voor mijn studie hbo Verpleegkunde. Waar ik onderzoek ging doen en ging werken in een kliniek. De drie maanden al daar waren heftig en intens maar ook onwijs leerzaam en bijzonder. Ik heb veel geleerd, veel meegemaakt en veel gezien. 
 
En nu ben ik alweer ongeveer 9 maanden terug in Nederland. Aan de ene kant voelt het alsof ik nog niet zo lang terug ben, maar aan de andere kant voelt het ook alweer heel lang geleden. 
 
Op het moment dat ik dit schrijf zitten alweer andere studenten van de hogeschool Leiden in The Gambia voor hun Minor. En heb ik zelfs samen met andere studenten een les mogen geven tijdens de voorbereidingsweken.
 
Ik besef mij dat ik nooit mijn reisblog heb afgemaakt, en jullie nooit hebben gelezen wat ik de laatste weken daar heb meegemaakt. En ik besef mij ook dat het alweer 9 maanden geleden is dat ik hier wat heb gepost. Er is veel gebeurd, zowel leuke dingen als lastige dingen. Hier zal ik binnenkort wel wat meer over schrijven. Maar deze blog staat echt in het teken van mijn avonturen in The Gambia. 
 
Omdat ik jullie toch nog een soort van de laatste weken in The Gambia verschuldigd ben, hier een korte samenvatting. Jullie hebben mijn avonturen tot 22 mei kunnen lezen en op woensdag 25 mei is mijn lieve mama aangekomen in The Gambia. Een aantal dagen eerder dan eigenlijk afgesproken, ze had namelijk als verrassing haar vlucht omgeboekt naar een paar dagen eerder. Die dagen ervoor hebben ik niet heel veel gedaan gezien ik niet helemaal fit was en wilde uit rusten voordat mijn moeder zou komen. We sliepen dinsdag op woensdag bij het vaste hotel omdat de andere twee meiden die donderdag naar Nederland zouden vliegen en zij graag nog even afscheid wilde nemen van de medewerkers van het hotel. Maar zij zaten ook in het complot, want die woensdag zat mijn moeder dus aan het ontbijt op mij te wachten. 
 
Die week hebben we bijgepraat, heb ik haar wat van The Gambia kunnen laten zien, zijn we op Safari geweest in Senegal en heb ik haar Lamin en het Lamin Health Center kunnen laten zien. Helaas ging het dagtripje langs de kust niet door, we hadden alles gepland maar op de dag dat het zou gaan plaatsvinden kwam de chauffeur niet opdagen en kwamen we erachter dat we waren opgelicht. Dit voelde onwijs rot omdat de kans om The Gambia te laten zien ontnomen werd en we ook best wat geld kwijt zijn geraakt. 
 
Maar goed we hebben die week de bedankjes voor de medewerkers van het LHC geknutseld, gewandeld, gerelaxt aan het zwembad en heerlijk gegeten. Voordat het toch echt tijd was om lekker naar huis te gaan.
 
Ondanks dat het een erg leerzaam en leuk was, was ik ook erg blij om weer lekker naar huis te gaan. Want het was ook erg heftig, met moeilijke momenten en het niet altijd even lekker in mijn vel zitten. 
 
Bij terugkomst werd ik opgewacht door mijn lieve vader en broertje, die ik onwijs had gemist. We gingen eerst nog langs de gouden M, voor een heerlijk kleffe Vega burger ;) en daarna toch echt lekker naar de katers en Joolz (en Boy). In de avond hebben we geborreld en de volgende dag waren Sem (mijn broertje) en ik jarig, waarbij ik dan ook na 3 maanden weer opa en oma heb gezien. 
 
Het onderzoek hebben we uiteindelijk met een voldoende afgerond, net zoals onze presentatie over het onderzoek maar ook onze avonturen in The Gambia. De presentatie over ons onderzoek en onze tijd in The Gambia hebben we gedaan tijdens een bijeenkomst met iedereen van de minor. Hierbij was ook familie aanwezig en konden we elkaar na lange tijd weer zien en horen/zien wat de andere hadden gedaan. 
 
 
En dit was dan toch echt het laatste deel van mijn avontuur in The Gambia. :) Zoals ik al eerder schreef is het een tijd om nooit te vergeten, en is er een droom uitgekomen. Namelijk als (bijna) Verpleegkundige werken in Afrika. En dat is toch wel heel gaaf!!
 
Dank voor het lezen en tot gauw!
Liefs van Mij xXx

Alweer 10 weken in het mooie, zonnige en warme The Gambia. In die 10 weken heb ik al zo veel geleerd, over de medische wereld in The Gambia, over mezelf en over de mensen in The Gambia. Nog een kleine week totdat ik dit mooie land en de fantastische mensen ook aan mijn lieve mama mag gaan laten zien en voorstellen. 

Deze week was helaas niet echt mijn week. Waarom niet? Lees dan vooral verder.

Cassy’s / Smile lounge
Op maandag zijn we na het ontbijt in Cassy’s gaan zitten om daar weer te werken. Ik heb daar ook heerlijk ontbeten met een smoothie bowl. Ik merk namelijk sinds dat ik buikpijn heb dat dit erger wordt wanneer ik gluten eet, dus dit probeer ik zo veel mogelijk te vermijden. In Cassy’s heb ik weer gewerkt aan mijn The Gambia fotoboek, hier ben ik heel ver mee gekomen. Zo ver dat alle foto’s die ik tot nu toe heb gemaakt er in staan. Dinsdag wilden we eigelijk weer gaan werken in Cassy’s alleen is deze dan standaard gesloten. De week daarvoor hebben we in de Smile lounge gezeten, en omdat ze goed internet hadden zijn we daar weer gaan zitten. 

Psycholoog
Op dinsdag had ik ook een afspraak met de psycholoog. De afgelopen weken was dit eigenlijk nooit gelukt omdat de wifi in het LHC te slecht is. Dit keer lukte het wel. Helaas zijn we, of naja ik, tot de conclusie gekomen dat het beter is dat ik opzoek ga naar een andere psycholoog. Deze psycholoog doet alles via Teams en dus niks fysiek. Dit vind ik een groot nadeel omdat ik het gevoel heb dat ik hierdoor niet verder kom. “Gelukkig” sta ik nog op de wachtlijst van de GGZ dus als ik weer in Nederland ben ga ik hier maar eens achteraan bellen. 

Helaas verpeste dit gesprek toch wel een beetje humeur en voelde het als weer een mislukking. Ik heb dit weten te uiten naar mijn lieve moeder en ook naar mijn reisgenootjes. Dit luchtte wel wat op en de gedachte dat mama bijna komt is dan ook helpend.

Relaxen
Na dat fantastische gesprek met de psycholoog, was ik best uit mijn hum. Die woensdag was het warm, had ik hoofdpijn en last van mijn knie wat er samen voor zorgde dat ik even nergens zin in had. Wel had mijn moeder gevraagd om een lijstje met dingen die ze moest kopen om mee te nemen voor de kinderen hier, en wat boodschappen voor mij (glutenvrij eten :)).
Donderdag en vrijdag was helaas niet veel anders. Ik kon gewoon effe geen motivatie vinden om iets “nuttigs” te doen. 

Ziek
Op zaterdag had ik met de andere verpleegkunde studenten afgesproken dat we met zijn drieën gingen werken. Die ochtend had ik al een gekke buikpijn. Lang verhaal kort, mijn darmen waren compleet van streek dus heb ik alsnog niet kunnen werken omdat ik me echt niet lekker voelde. In de avond zijn we wel nog even gaan eten bij de Libanees onder het motto van ‘je moet toch wat eten’. En aangezien er in het weekend niet voor avondeten wordt gezorgd was dit even de beste optie. Op zondag voelde ik me wat beter en zijn we dus toch maar iets gaan doen. 

We zijn naar de Mandinari River Lodge gegaan. Hier hebben we heerlijk wat gewandeld, spelletjes gespeeld en hebben we wat gegeten. Ik zou graag willen schrijven in rust maar dat is helaas niet waar. Er zijn bij die lodge namelijk een aantal katten en die gaan dus bietsen, en dan zo erg dat ze naast je op de bank komen zitten en het bijna van je bord halen met hun poot.

Hierna zijn we weer rustig aan naar Lamin gegaan waar we zijn gaan slapen. Het was geen hele boeiende week… Maar goed dat hoort er ook bij.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende!
Liefs van mij xxx

Wat gaat de tijd toch snel, alweer 9 weken in het mooie, warme en steeds broeierigere The Gambia. Nog maar twee weken (als je telt vanaf begin week 9 ;0) tot ik mama weer ga zien en nog maar 3 weken totdat ik weer naar huis vlieg. 

Maar eerst deze week. Het is de week waarin we afscheid nemen van de vriendin van de andere verpleegkunde student uit Nederland, en we de vriendinnen van mijn reisgenoot ontmoeten. Maarrrr, er moet natuurlijk ook gewoon gewerkt worden en we hebben nog iets heel leuks gedaan!!!

Laten we bij het begin beginnen.

Werken in het LHC
Op maandag ben ik de week begonnen in de kliniek, het was niet super druk maar wel een beetje. Het was op zich wel lekker werken maar soms is het wat frustrerend. Je merkt nu het warmer begint te worden dat iedereen ook nog net wat minder zin heeft om wat te gaan doen. Maar goed, de dag zat er al vrij snel weer op, en in de middag gingen we wat leuks doen.

Kitten
We gingen namelijk weer bij Cashew (zo hebben we het kitten genoemd) kijken. Cashew hebben we ondergebracht bij de buren van het LHC dus hij/zij is lekker dichtbij. We hadden wat voer gehaald en de mensen die daar wonen zijn altijd erg vriendelijk en vinden het alleen maar gezellig als we komen kijken. Het gaat best wel heel goed met Cashew, hij speelt, is gegroeid en de kinderen zijn niet meer bang voor hem/haar. 

Vervolg werken in het LHC + gesprek (mogelijke) toekomstige stageplek
Op dinsdag ging ik wederom werken in het LHC, het was een hele rustige dag en er was dan ook eerlijk gezegd niet zo veel aan. De collega’s zijn gezellig en soms komt er een interessante patiënt binnen. Om 12 uur had ik een online afspraak met een praktijkopleider van het Alrijne Ziekenhuis in Leiden. Vanwege mijn persoonlijke situatie (lichaam dat niet altijd meewerkt) mag ik van de hogeschool zelf meer regie nemen in het zoeken van een stageplek. Ik had dus eerder al contact opgenomen met dit ziekenhuis en nu had ik een gesprek met de praktijkopleider en werknemer van afdeling Cardiologie. 

Het gesprek duurde niet heel lang, maar was wel erg leuk. Ik mocht vertellen wat ik op dit moment in The Gambia aan het doen ben, wat ik de afgelopen vier jaar voor ervaring heb opgedaan, wat ik verwacht van de afdeling, waarom cardio wel werkt en orthopedie of neurologie niet en waarom ik geschikt zou zijn voor de afdeling. Voor mijn gevoel ging het gesprek goed maar ik twijfelde omdat het zo kort was. Het kon dus of supergoed gegaan zijn of super slecht. Maar in de namiddag hoorde ik dat ik een stageplek heb op de cardiologie!!!!! Super blij mee want ik mag eindelijk stage gaan lopen in het ziekenhuis. 

Ik heb dit nieuws meteen beneden verteld aan de lokale collega’s en heb ook gelijk mijn ouders gebeld. Iedereen was superblij voor me en ik ben dat natuurlijk ook : )

Ambulance
Het zal je vast niet ontgaan zijn dat ik regelmatig in de ambulance zit, gelukkig niet voor mezelf maar om een patient over te brengen naar een groter overheidsziekenhuis. Dit vind ik één van de leukere dingen omdat je zo wat ziet van The Gambia, je lekker hard kan rijden (wat haast nooit kan ; 0) en ik zo ook meer van de overheidsziekenhuizen kan zien. 

De afgelopen twee weken was het eigenlijk standaard dat ik op woensdag mee ging met de ambulance omdat er eigenlijk altijd wel iemand werd ingestuurd. Zo ook deze woensdag.
De eerste die we gingen insturen was nogal bijzonder. Laat ik bij het begin beginnen; wij waren rustig aan het wachten op de volgende patient toen we opeens een overheidsambulance verdomd dichtbij hoorden. Even later kwam die met zwaailichten nog aan “ons” terrein opgereden. Mijn eerste gedachte was dat het een overleden persoon was die hier naar het mortuarium gebracht werd. Al gauw werd duidelijk dat dit niet het geval was, de auto reed namelijk achteruit voor de helft de helling op. Ik ging kijken en zag al gauw een man zitten die bijna buitenbewustzijn was, niet zelfstandig rechtop kon zitten en er niet goed uit zag. Op dat moment heb ik gauw een rolstoel gepakt, heb ik geseind naar de ambulance chauffeur dat hij moest komen helpen en hebben we met zijn allen de man naar binnen geholpen. 

Eenmaal op de emergency kamer werd heel snel duidelijk dat hij een beroerte had gehad. Dit is namelijk goed te zien doordat één kant van zijn lichaam slap was en ook één van zijn mondhoeken scheef hing. We hebben gauw een infuus ingebracht, wat medicatie gegeven en daarna is de dokter een doorverwijs brief gaan schrijven. Het duurde even voordat de escorts van de patiënt overtuigd waren dat hij echt door moest naar een ander ziekenhuis en dat dit per liggende ambulance moest. Aangezien hun ambulance enkel stoelen had moest het dus met “onze” ambulance. Na dik 20 minuten konden we dan toch eindelijk richting het ziekenhuis. In de ambulance was de patiënt wat onrustig, hij wilde continu aan zijn infuus zitten en ook de zuurstof vond hij niet prettig. Gelukkig duurde het niet lang voordat we er waren en we de patiënt konden overdragen aan het ziekenhuispersoneel. 

Bij terugkomst hebben we nog wat patiënten gezien, en op een gegeven moment zat eigenlijk zo goed als al het personeel in de gang. Totdat er een meisje van een jaar of 16 binnen kwam. Ik zag haar zitten en vond haar er al niet heel goed uitzien. Op dat moment heb ik al gelijk de saturatie meter gepakt. Haar zuurstof was goed, het schommelde wat maar nog niet heel zorgelijk. Haar hartslag was daarentegen wel erg hoog, 150 in rust namelijk.

Toen ze eenmaal de triage kamer binnenkwam hebben we alle controles zitten doen, maar al gauw werd duidelijk dat we geen bloeddruk konden meten. Ze werd steeds slechter en op een gegeven moment heb ik besloten dat ze naar de emergency kamer moest zodat ze kon liggen. Het meisje ging opeens heel snel achteruit…. Toen ze eenmaal lag hebben we met man en macht geprobeerd er een infuus in te krijgen. Ik denk dat ze oprecht meer dan 25 keer is geprikt voordat er een infuus inzat. De arts heeft het zelfs nog geprobeerd met een echo apparaat en dat lukte helaas ook niet. 

De arts was ervan overtuigd dat ze in ieder geval onwijs uitgedroogd was en er moest dus zo snel mogelijk veel vocht in. Toen ging hij verder met het onderzoek, hij vroeg de klachten uit en zo werd duidelijk dat ze pijn op de borst had, last van haar buik had, maar ook al een paar dagen diarree en overgeven. Bij het luisteren naar de longen was het niet helemaal duidelijk wat het was, maar het klonk niet zoals het moet klinken. 

20 minuten nadat de infuzen er in zaten werd ze wat helderder, ze had al 1 liter vocht gehad en nog 1 liter vocht was aan het inlopen. Op dat moment was ze stabiel genoeg om naar het ziekenhuis over te brengen. We hadden ten slotte hier alle mogelijke testen gedaan en die waren allemaal goed terug gekomen. Maar er was natuurlijk iets goed fout, dus moest ze voor verder onderzoek naar een groter overheidsziekenhuis. 

Op het moment dat ze met de ambulance zou gaan, was het ook 3 uur en zou ik eigenlijk met de andere verpleegkunde studenten en een lokale collega jurken gaan laten maken. Mijn gevoel zei echter dat ik dit af moest ronden en dus gaf ik een andere jurk mee die ze konden laten namaken. 
We waren binnen no time in het ziekenhuis en doordat de arts had gebeld werden we gelijk goed opgevangen door de lokale verpleegkundigen. 

Uit gaan in Senegambia
Woensdagavond was het tijd om uit te gaan met een ambulance chauffeur en nog een andere collega. Ik had van te voren nog een paar uur kunnen slapen waardoor ik enigszins was uitgerust. De ambulance chauffeur had een auto geregeld en we gingen met zijn vieren richting Senegambia. Twee andere meiden gingen later nog aansluiten, dus we waren in het begin met zijn vieren.

In eerste instantie gingen we naar ‘Aqaurius’, een club op de strip bij Senegambia. Dit was alleen onwijs stil en leeg dus zijn we eerst maar naar een Nederlands café gegaan wat verderop. Hier hebben we een spelletje zitten spelen en hebben we wat gedronken. Toen dit café dicht ging zijn we weer terug gegaan naar de club. Hier hebben we wederom nog een spelletje zitten spelen omdat het nog steeds rustig was. Maarrr, op een gegeven moment zijn we maar gewoon met zijn 5en gaan dansen. Ja met zijn 5en, want de collega (niet de ambulance chauffeur) wilde niet mee dansen…. (Zucht). 

Op een gegeven moment werd er besloten dat we nog naar een andere club gingen, 10 minuutjes verderop. Twee meiden haakten af en mijn reisgenootje en ik gingen nog wel mee – ze waren ten slotte onze lift naar huis. Hier was het alleen nog steeds erg rustig ondanks dat het al bijna 3 uur ’s nachts was. Wederom ging die ene niet dansen en de ambulance chauffeur viel bijna in slaap. We hebben daarom de keuze gemaakt om maar gewoon naar huis te gaan. Het was gezellig maar ook stom dat we niet echt hebben kunnen dansen enzo.

Donderdag
Op donderdag heb ik het rustig aan gedaan, we zijn in de avond uit eten geweest met de vriendin van de andere verpleegkunde student. Ze gaat namelijk in de avond weer terug naar huis dus dit was een gezellig afscheid. Na het eten zijn we over het strand teruggelopen en zijn we nog even ergens wat gaan drinken op het strand, waarna we de spullen op hebben gehaald. Op het vliegveld hadden we best wel een probleem, aangezien ze eigenlijk al te laat was om in te kunnen checken. Gelukkig is het met wat druk en veel gepraat gelukt toch in te checken en kon ze haar vlucht gaan halen. 

Daarna heb ik met mijn reisgenoot gewacht in het LHC totdat het tijd was om haar vriendinnen op te gaan halen bij het vliegveld. We hebben de kamer wat versierd en rond een uurtje of 12 zagen we opeens een hoogzwangere vrouw uit een auto stappen. We zijn onze jasjes gaan halen omdat we dachten misschien kunnen we deze bevalling bijwonen. Helaas bleek de vrouw al meer dan 40 weken zwanger te zijn en is de regel in The Gambia dat die vrouw dan in een overheidsziekenhuis moet bevallen. Ze moest dus weer in de auto en door naar een ander ziekenhuis. 

Om 01.00 uur was het dan toch zover en zijn we de vriendinnen gaan ophalen. Het was leuk ze te ontmoeten maar toen we terug waren in het LHC zijn we allemaal snel gaan slapen.

Kitten 2.0
Op vrijdag ben ik na werk met de andere verpleegkunde student naar Lamin Lodge gelopen. We hadden een paar weken geleden naast Cashew nog een ander kitten gevonden. Deze hebben we toen gegeven aan één van de mannen die daar altijd is. We hadden gehoord dat dit kitten niet helemaal lekker ging dus gingen we wat voer brengen. Alleen toen we daar aankwamen zaten er ten eerste veel apen, hongerige apen wel te verstaan, die dus best wel dichtbij kwamen continu. Ennnn, het kitten met baasje was dus nergens te bekennen. We hebben het zakje voer aan 1 van de 3 mannen gegeven, waar we ondertussen tussen zijn gaan staan. De apen bij Lamin Lodge zijn namelijk niet bang voor blanke vrouwen, maar over het algemeen wel voor de lokale donkere mannen.

Senegambia
Nadat we weer veilig zijn teruggekomen van Lamin Lodge, hebben we onze spullen gepakt en zijn we met een taxi richting Senegambia gegaan. Hier heb ik met de andere verpleegkunde student nog even gestudeerd en avond gegeten.  

Name ceremony
Op zaterdag was het tijd voor onze eerste ‘name ceremony’. Dit is officieel gezien een ceremonie die een week na de geboorte van de baby gehouden wordt. In de ochtend wordt de naam van het kindje officieel bekend gemaakt, waarna gebeden wordt. In de avond is er dan een groot feest waarbij iedereen wat geld geeft voor het kindje. Deze name ceremony werd georganiseerd door één van de midwives (een man dus eigenlijk midman) en wij waren uitgenodigd. Dit is ook de reden dat we allemaal jurken hebben laten maken in dezelfde stof. Deze stof is van te voren uitgekozen door de ouders van de baby.

Mijn jurk zat gelijk goed maar die van de andere verpleegkunde student niet. Daarom gingen we rond 2 uur naar de tailor om de jurk wat aan te laten passen. Maar eerst gingen we langs de collega haar huis. Hier waren allemaal kinderen die met ons wilde knuffelen en op schoot wilde zitten. Het was heel gezellig maar hierna zijn we snel naar de tailor gegaan. 

Toen de jurk eenmaal goed was zijn we nog even naar huis geweest waar we ons met zijn alle hebben klaar gemaakt. In de avond was het tijd om naar de ceremonie te gaan. Daar aangekomen was het totaal anders dan we dachten. Het was een heel groot feest, met heel (lees heel heel heel) veel mensen en veel eten. Alle mannen zaten vooraan en de vrouwen meer achteraan. Er werd gedanst, gegeten, gelachen en er ging veel geld rond. 

Na een paar uur daar te hebben gespendeerd én een aantal photoshoots verder, zijn we richting huis gegaan en hebben we daar een taxi besteld om weer naar het hotel te gaan. In het hotel aangekomen zijn we even naar de kamer geweest maar hebben we ook nog even gepoold met een paar werknemers van het hotel.

Zondag
Op zondag heb ik vrij weinig gedaan. Ik was best wel een beetje moe van de week en mijn lichaam wilde ook niet. Daarom heb ik er voor gekozen om in een restaurantje te gaan zitten en daar bezig te gaan met het fotoboek dat ik aan het maken ben van The Gambia. In de avond zijn we nog wel uit eten geweest maar voor de rest was het een hele rustige zondag.

Dat was alweer week 9! Leuk dat je weer mijn blog hebt gelezen : ) 

Liefs van mij XXX

Allereerst sorry dat het zo lang heeft geduurd voordat er weer een nieuwe blog online is gekomen. Helaas heb een tijdje slecht in mijn vel gezeten, ben ik ziek geweest maar is mijn moeder ook als grote verrassing twee dagen eerder gekomen! Maar goed hier is tie dan! Veel lees plezier :)

Deze week is er weer veel gebeurd en hebben we vrij veel gefeest, hihihi. Het is week 8 van de 11,5 week dat ik in totaal The Gambia verblijf. Nog maar drie en een halve week en de reis zit er alweer op. 

Korité
Op maandag was het feest, de Ramadan was namelijk over en dat werd dan ook goed gevierd in Lamin. Iedereen is vrolijk en de sfeer is gezellig en feestelijk. In de ochtend zijn we eerst met alle studenten naar het grote voetbalveld van Lamin gelopen. In The Gambia gaan op de laatste dag van de Ramadan alle moslims om 10 uur in de ochtend bidden op de voetbalvelden. Dit was onwijs indrukwekkend omdat er een paar duizend mensen aanwezig waren. Het was doodstil maar tegelijkertijd hoorde je het geluid van dat ze allemaal dezelfde beweging maakten. 

Hierna zijn we weer naar het LHC gegaan en hebben we daar even “gerelaxed”. Op een feestdag is het erg rustig in de kliniek en is het dus niet echt leuk. Wel hadden we natuurlijk het kitten waarvoor we moesten zorgen.

Toen we in de middag even naar de winkel wilde gaan om eten voor het kitten te halen liep 1 van de ambulancechauffeurs met ons mee (Adama). Hij was onwijs vrolijk en was super spraakzaam, wat wel grappig is aangezien hij dat tijdens de Ramadan totaal niet was. Onderweg naar de winkel werden we door de buren uitgenodigd voor een barbecue in de avond. Dit vonden we wel erg leuk omdat we zo toch het einde van de Ramadan (Korité) konden vieren met de lokale mensen.

Ik heb me samen met de andere meiden klaar gemaakt voor de barbecue en ik had dan ook eindelijk een goede motivatie/reden om mijn “Gambiaanse” jurk aan te doen. We zagen er allemaal super feestelijk uit, maar toen we eenmaal buiten aan kwamen bleek het eigenlijk gewoon chillen langs de weg te zijn. De sfeer was wel erg gezellig maar er werd ook wiet gerookt (wat dus eindelijk weer mocht) en wat gedronken. Uiteindelijk hebben we het niet superlaat gemaakt en zijn we redelijk op tijd (lees 00.15 uur) weer naar boven gegaan richting ons bed. 

Werken
Op dinsdag was de verwachting dat het nog steeds wel rustig zou zijn maar toch ben ik maar naar beneden gegaan. Het was inderdaad rustig maar toch voelde het goed om te werken. Tijdens het werken kwam er een meisje van een jaar of 9 die was gevallen tijdens het spelen met haar vriendinnetjes. Ze was met haar hand op een steen terechtgekomen en deze was flink dik en pijnlijk. Eigenlijk wist ik gelijk dat wij het niet zouden kunnen behandelen en dat ze doorgestuurd zou worden. Nadat de arts haar had gezien werd er inderdaad had besloten dat ze door moest voor een foto en zo nodig gips. Later die dag las ik op facebook dat het meisje inderdaad haar hand op twee plaatsen had gebroken en in het gips zat. 

Het meisje is een sponsorkindje van de ‘Childrens fund – The Gambia’. Dit is een stichting die kinderen opvangt of ondersteunt waarvan de ouders erg arm zijn. Sommige kindjes wonen bij de oprichtster in huis en sommige wonen nog bij hun ouders en worden vanuit daar ondersteunt. De kinderen kunnen door sponsoren naar school en zo werken aan hun toekomst.

Sanyang
Na het werken ging ik samen met de vriendin van een huisgenoot naar een ander deel van The Gambia, namelijk Sanyang. Hier woont de fysiotherapeut van het LHC en we gingen hem opzoeken bij zijn huis. Door helaas wat miscommunicatie veranderde dit in wat drinken op het strand met zijn tweetjes en wandelen over het strand. Er wordt gezegd dat het strand bij Sanyang het mooiste strand van The Gambia is.

Uiteten en ambulance ritje
Op woensdag heb ik een dagdienst gewerkt en zijn we daarna uit eten gegaan. Woensdagavond zijn we met zijn vieren uit eten gegaan bij de Libanees. Dit is altijd heerlijk omdat er heel veel vegetarische opties zijn. We hebben 30 seconds zitten spelen, en natuurlijk gewonnen ;) En na het lekkere eten en wat fruit als toetje zijn mijn studiegenoot en ik weer richting Lamin gegaan. 

In Lamin aangekomen gingen we samen nog even naar de nachtdienst om te vragen of ze ons konden bellen als er een bevalling zou zijn. We willen dit namelijk al sinds het begin mee maken en dit is tot nu toe nog niet gelukt… Maar toen we bij het verpleegkunde kantoor aankwamen was de Nederlandse arts daar ook en gaf hij aan dat er een jongen met mogelijk een sikkelcel anemie opgenomen was. Hij zou nog een injectie krijgen met sterke pijnstilling en daarna worden overgebracht met de ambulance naar een ander groter ziekenhuis. De jongen was heel erg ziek, zijn lever was flink vergroot, ademhaling supersnel en hij had heel veel pijn. 

Toen ook de ambulancechauffeur aankwam (we moesten hem wakker bellen), konden we toch echt gaan. Mijn studiegenoot en ik gingen samen met een lokale verpleegkundige mee naar het ziekenhuis. We gingen naar het ziekenhuis in Kanifing, dit is een wat groter ziekenhuis van de overheid. We hebben de jongen over getild naar een andere brancard maar net toen we dat hadden gedaan werd duidelijk dat hier niet de juiste arts aanwezig was. Er ontstond een soort van discussie en we stonden te wachten maar waarop is me nog steeds niet duidelijk. Toen ik zei van we moeten dan gewoon maar naar dat andere ziekenhuis kwam er eindelijk weer wat actie. We tilden de jongen weer op de ambulance brancard en gingen gauw door naar het andere ziekenhuis.

Hier aangekomen ging het allemaal superlangzaam. De verpleegkundigen van dat ziekenhuis hebben 15 minuten lang geprobeerd de saturatie (zuurstof in bloed) te meten alleen de handen waren hier te koud voor. Toen op een gegeven moment de saturatie meter aangaf dat hij een saturatie van in de 60 had (wat hoogstwaarschijnlijk niet klopte vanwege de koude handen) werd hij gauw naar binnengebracht. Hier werd hij op de zuurstoftank van hun gezet en kreeg hij eindelijk meer zuurstof toegediend. Ze gingen bloed bij hem afnemen om het te onderzoeken en daarna was het weer wachten. Het ziekenhuis had namelijk geen leeg bed en ook geen brancard beschikbaar. Toen onze ambulancechauffeur aangaf dat hij buiten een brancard had zien staan, werd deze gauw gepakt. We hebben met zijn alle de jongen over getild, alleen het grote nadeel van deze brancard was dat de jongen volledig plat lag. De brancard kon ook niet meer rechtop gezet worden dus dat was een groot probleem.

De ambulancechauffeur maakte zich zichtbaar zorgen om de jongen en probeerde dan ook te zorgen dat de jongen wat hoger kwam te liggen met zijn hoofd. Achteraf bleek dat hij die jongen kende en dat hij zich daarom dus zoveel zorgen maakte. Ik vroeg het nummer van de begeleider zodat ik kon vragen hoe het met de jongen was en wat er nou aan de hand was. Hierna zijn we weer teruggereden naar Lamin en naar bed gegaan in de hoop dat ik een goede nacht zou hebben.

Rotdag
Die nacht heb ik heel onrustig geslapen, ik wist niet zo goed wat het was maar ik heb niet lekker geslapen. Toen ik aan het ontbijten was heb ik de begeleider van de jongen een berichtje gestuurd om te vragen hoe het met de jongen gaat. Maar nog geen 20 minuten later hoorde ik (“per ongeluk”) dat de jongen die nacht overleden was. Hij was een paar uur nadat wij hem daar hebben achtergelaten overleden en helaas weten we niet waaraan. Dit raakte mij super erg aangezien hij een paar maanden ouder was dan dat ik ben. Iedereen was die dag wat overstuur en niet in zijn hum. 

Alle artsen (Engelse, Nederlandse én Gambiaanse arts) hebben de jongen gezien en wisten wel dat hij ziek was, maar niet dat die zo ziek was dat hij zou overlijden. Ze hebben het dan ook met zijn allen nog even er over gehad om zo te kijken of ze niet wat hebben gemist en of ze juist gehandeld hebben. 
Ik heb die dag verder niet zoveel gedaan, ik was niet blij en voelde me best wel rot. In de avond ging ik toch nog maar even beneden kijken en heb toen nog even geholpen bij de triage. Daar kwam een klein meisje binnen met een watten-bolletje in haar oor. Deze zat best wel diep en ondanks dat ik zei dat we haar moeten doorsturen naar de KNO-arts, was de verpleegkundige wel overtuigd dat het mogelijk was om het eruit te spuiten. Ondanks dat ik dit nogmaals had aangegeven, ging hij het proberen. Het was hartbrekend om het te zien, het meisje had zoveel pijn en er werd niets uitgelegd. Na twee spuiten gingen we weer kijken en toen zat het bolletje nog verder in het oor. Toen moest het meisje alsnog doorgestuurd worden….

Als afsluiting van de dag ben ik nog even gaan bellen met mijn ouders en heb ik een oxazepam genomen om zo een goede nacht te kunnen maken.

Weekend
Het weekend was niet heel bijzonder maar wel chill. Op vrijdag ben ik toch nog maar even gaan werken en zijn we na de intervisie richting de kust gegaan. We hadden besloten dat we twee nachtjes in het hotel gingen slapen (waarvan 1 nachtje gratis) en hebben weer bij Cassy’s gezeten om te werken aan ons onderzoek. 

We hebben zaterdagavond eerst gegeten met een jongen van het hotel en daarna zijn we naar een reggae bar gegaan met 1 van de ambulancechauffeurs. Het was supergezellig en ik heb even ergens anders aan kunnen denken. 

Het rest van het weekend was niet zo heel bijzonder en we zijn weer op tijd richting Lamin gegaan. De week was dus super gek, van een heftige casus in het ziekenhuis naar een lekker weekendje aan de kust. Maar ook de week waarin we de Korité hebben gevierd met onze buurmannen. 

Bedankt weer voor het lezen en tot de volgende blog!

Liefs van mij xxx