Hoi Allemaal,
 
Ik ben lekker op dreef met de blogs en wie weet ga ik toch eens wat minder achterlopen : ) In deze blog neem ik jullie mee in een leuke maar ook pittige maand waarin Lemon bij mij (of naja ons) kwam wonen en veel eerste momenten. 
 
Op kraamvisite
De maand begon met een heel mooi lichtpuntje : ) In mei was een goede vriendin bevallen van hun eerste kindje en het was eindelijk tijd om haar weer te zien en de kleine te ontmoeten. We hebben heerlijk zitten kletsen en gekeken hoe de kleine lag te slapen. Zo mega lief!!
 
Shoppen
Op 3 juli gingen mama en ik een heerlijk dagje shoppen, ik had nog wat nieuwe zomerkleding nodig en was eigenlijk op zoek naar nieuwe schoenen. De schoenen zijn helaas niet gelukt maarrr we kwamen wel met echt wat leuke kledingstukken thuis : ) Daarnaast was het gewoon echt gezellig met zijn tweetjes en was het goeie afleiding om niet de hele dag naar de tijd te zitten kijken. Wantttt
 
Puppy ophalen
Op 4 juli was het tijd om lieve Lemon op te halen, ik was echt mega zenuwachtig en mijn hoofd ging lekker te keer en er waren flink wat beren op de weg. Maar toen ik daar binnenliep en hem zag rond lopen in de ren voelde het gelijk vertrouwd. Hij kwam naar me toe, ontmoeten mijn vader en het klopte gewoon. Hoe de ontmoeting met Joolz en Flo(w) is gegaan kunnen jullie lezen in 1 van de eerdere blogs ; ) maar kort samengevat dat ging goed!!
 
Op zondag gingen papa en ik naar de hondenschool om te kijken of ik mij daar ging redden met de rolstoel en om de instructeur alvast te ontmoeten. We wisten al dat mijn vader hem kende maar dat wist de instructeur nog niet. Dat was wel even geinig. In de middag was het tijd voor de kennismaking met Boy en Nienke, en het was dan ook geen verrassing dat ook zij verliefd waren op hem. 
 
Vakantie week 1
Ik had de eerste twee weken dat Lemon er was vakantie opgenomen. Zo konden we zo goed mogelijk aan elkaar wennen en kon ik kijken of er iets van een ritme te vinden zou zijn. Guess what; die was er niet (en nu nog steeds niet). Gelukkig sliep Lemon vanaf het begin wel al geregeld door, en hoefde ik er maar 1x in de vroege ochtend uit waarna we nog even ons bed in konden. De eerste week van de vakantie was rustig, op de woensdag na. Die dag had ik namelijk de passing van mijn handbike, deze had ik al wel eerder gehad maar door veranderingen in mijn silversplints lijkt een ander stuur toch passender. In de middag kon ik eindelijk mijn sportrolstoel voor basketbal ophalen. Dit was gelijk het eerste wat grotere uitje met Lemon. Hij deed het super goed! Papa was mee zodat hij met Lemon zo nodig naar buiten kon en hem kon vermaken. En in de avond was het tijd voor een avondje “uit” ofwel ladiesnight in de bioscoop met mama. Even het hoofd leeg maken. 
 
Ook was het tijd dat mijn trainster/begeleider die mij gaat begeleiden en helpen met Lemon voor te stellen aan Lemon. Ondanks dat Lemon al echt wel heel dapper is vond hij het toch een beetje spannend. Na een tijdje kwam die wat meer uit zijn schulp en ging die lekker bezig met de blokken die we neer hadden gezet. Diezelfde dag was het tijd om Lemon ook aan een aantal teamgenoten van basketbal voor te stellen : ) 
 
Vakantie week 2
In de tweede week van mijn vakantie was het tijd voor het eerste dierenarts bezoekje met Lemon; niks ernstigs! Het was een kennismaking en er moest een titerbepaling gedaan worden. Om zo te kijken wat het beste moment was om Lemon te laten vaccineren. Lemon deed dit zo onwijs knap!! En we wisten al wel dat tie van eten hield maar dit is bij de dierenarts toch maar weer bewezen. Na de dierenarts afspraak zijn we nog even naar het Leidse Hout gereden om Lemon lekker te laten rennen. Tis zo leuk om te zien dat tie nu al zoveel vrijer werd ten opzichte van de eerste keer loslopen. En dat tie zo goed om mij let en heel lief continu komt checken of een aai komt halen. 
 
Voorderest waren het net als week 1 heel veel middagdutjes, kleine rondjes over het plein lopen en chillen. Mijn energie was ondanks de goede nachten (Lemon die redelijk door sliep en ik die ook eindelijk wat beter kon slapen) flink ver te zoeken, en door het vele lopen was de pijn onwijs aanwezig. Het was dus echt even op mijn plaat gaan en tot de ontdekking komen dat ik toch echt hulp nodig had en die moest aanvaarden. Want stiekem wisten mijn ouders allang dat ik het niet alleen ging redden ondanks dat ik dat graag wilden. 
Ook ging ik samen met twee meiden van basketbal lunchen, en leerde zij Lemon kennen. Ze hadden onwijs lief allemaal leuke cadeautjes voor Lemon gekocht wat tie zelf mocht uitpakken, en wat deed tie dit toch lief en schattig. 
 
Weer aan het werk
De weken na mijn vakantie was het weer flink wennen op werk, ik werk maar 8 uurtjes op dit moment maar ondanks dat was het echt zoeken naar energie. Het leven bestaat op dit moment eigenlijk uit Lemon, Medisch, Werk en waar mogelijk nog wat hobby’s zoals basketbal of haken. Daarnaast stond mijn afspraak bij de arbo arts gepland en was het dus tijd dat Lemon meeging naar de eerste medische afspraak. Wat deed hij het mega goed!! Die week erna was het ook tijd voor het afrondende gesprek bij de ggz waar ik ook Lemon even mocht showen. De afspraak was dubbel, enerzijds ben ik blij dat Lemon er is en mij nu al zo veel geeft, maar ik had toch liever afscheid van de ggz genomen omdat het zo goed met mij gaat. En dat is helaas toch niet het geval… Hopelijk gaat Lemon en de nieuwe begeleiding mij wel deze stappen laten zetten en ga ik me eindelijk beter voelen!
 
Dit keer was het weer een wat langere blog maar er waren dan ook veel eerste keren met Lemon : ) 
 
Liefs Lisa
 -xXx-

Lieve Allemaal,

Dit keer de blog van juni: ) Tis alweer even geleden maar goed.
​In juni is er veel gebeurd rondom Lemon, mijn lieve maar ook ondeugende pupje. Maarr hier is onlangs een blog over online gekomen, waarin ik jullie mee neem in het proces wat al langere tijd gaande is! Maar naast de puppy bezoekjes is er in juni nog wel wat meer gebeurd.
 
Jarig
De maand begon met mijn verjaardag op 4 juni, net zoals elk jaar (vreemd hé) ben ik samen met mijn broertje Sem jarig. Ik heb in de middag heerlijk geluncht met een lieve vriendin van de studie en in de namiddag was het tijd voor taart en cake! Ook mega verwend met leuke cadeautjes <3
 
Medisch
Ook moest ik in mei weer naar de oogarts, wegens medicijnen moet ik elk jaar voor controle naar de oogarts om te kijken of het goed gaat met mijn ogen. Gelukkig was dat het geval! Er is soms wel iets miscommunicatie tussen mijn ogen maar het is niets serieus of ernstigs dus ik mag tot mijn 40ste wegblijven!! Ook gezien ik ondertussen gestopt ben met desbetreffende medicijnen.
 
Daarnaast gaat het lichamelijk nog steeds niet helemaal top. Ik ben wel begonnen met medicijnen voor mijn huidziekte en die lijken weer hun werk te doen. Dit houdt in dat ik minder snel vlekken van de zon heb en dus wat langer buiten kan zijn. Helaas waren mijn bloed- en urineslagen niet helemaal zoals het hoort, een groot deel baarde de arts geen zorgen maar het was wel weer duidelijk dat ik echt niet zonder vitamine D bijslikken kan en dat ik voor een aantal zaken naar de huisarts moest.
 
Ook had ik na lange tijd weer een afspraak bij mijn revalidatiearts. Ik heb een goede band dus het is altijd wel weer vertrouwd om bij haar langs te gaan. We hebben een goed gesprek gehad met een aantal vervolg stappen. Zo word ik doorverwezen naar de neuroloog om te kijken waar de pijn in mijn rug en uitstraling naar mijn benen vandaan komt. Daarnaast moet ik wat dingen gaan proberen voor onder andere in de nacht en is het afwachten wat de neuroloog gaat zeggen. 
 
JongPITxSWOM
Natuurlijk moest er ook gewoon nog gewerkt worden! Gezien ik begin juli twee weken vrij ben moest er wat vooruit gewerkt worden. Ik mocht toffe dingen samen met collega’s opzetten die na mijn vakantie vol van start zullen gaan. Helaas werk ik op dit moment nog steeds minder omdat mijn gezondheid meer werken niet toelaat, maar de drukte blijft. Dus dat is altijd even goed passen en meten. Ook was het tijd voor het medewerkers uitje : ) Dit keer gingen we met zijn alle naar een strandtent in Scheveningen waar we Expeditie Robinson aan tafel gingen spelen. Ondanks onze inzet werden we net aan tweede, maar we hebben het onwijs leuk gehad. Hierna was er nog een BBQ, alleen gaf mijn lichaam het aan alle kanten op dus moest ik helaas besluiten om mijn vader te bellen of die mij eerder wilde oppikken. Maar ondanks dat ik er “maar” twee uurtjes ben geweest was het echt onwijs leuk en tof. 
 
Dit keer een wat “kortere” blog maar tis ook maar van 1 maand, ennnn de blog van juli komt eind deze week online : ) 
 
-xXx- Lisa

Hoi lieve allemaal,
 
Dit keer geen blog over 1 of 2 maanden, maar een (lange!) blog om mijn nieuwe maatje voor te stellen en het proces daarnaar toe te delen. 

Maak kennis met Lemon, een Australische Labradoodle pup van inmiddels bijna 13 weekjes oud, een reutje die samen met mij mag gaan groeien, de wereld ontdekken en mij gaat ondersteunen. 
 
Hoe het allemaal begon
Maar laten we beginnen bij het begin, en dat was begin dit jaar. Begin februari had ik de evaluatie bij de GGZ, waar jullie eerder al wat over hebben gelezen. Hier kwam het onderwerp psycho-sociale hulphond ter sprake in combinatie met een ander soort begeleiding vanuit de Wmo. Ik ben toen gaan rondkijken over wat de opties zouden zijn qua organisaties. Want ik wist wel al dat ik echt wilde gaan voor een Australische Labradoodle, hier hebben we er namelijk al 1 van rondlopen en 1 Australische Bernedoodle en ook al twee van gehad die helaas overleden zijn. En stiekem was ik ook al zeker over de fokker, namelijk de fokker waar Flo(w) en Joolz ook vandaan komen.
 
Eind februari heb ik haar gemaild, al vrij snel reageerde zij en een week later kon ik haar ook vertellen dat ik het kennismakingsgesprek had gehad met de stichting die ik op het oog had om mij te gaan begeleiden en dat zij mij kunnen en willen gaan helpen. Tijdens de kennismaking in maart met de persoon die mij gaat begeleiden en helpen was het duidelijk dat ik groen licht had om te kijken naar nestjes. Ik had in februari eigenlijk in gedachten dat de pup er pas zou komen in het najaar, maar na overleg met de fokker waren er twee teefjes zwanger waar goede “opties” tussen zouden kunnen zitten. Na overleg hebben we gekozen voor het nestje wat begin mei gepland stond om ter wereld te komen. Dit omdat de moederhond een hele stabiele hond is, die al eerder pups heeft voortgebracht die een extra taak hebben gekregen. Het vergde wat geduld maar alles voor een zo goed mogelijk passende pup.
 
Pupjes geboren!
8 mei was het zover, ik zat bij een vriendin (op “kraam”bezoek want zij had net sinds een paar weken haar pup) toen ik op Facebook voor bij zag komen dat de moederhond aan het bevallen was. Toen ik weer thuis was bleek het dat het 5 reutjes en 3 teefjes waren, goed nieuws voor het feit dat ik een lichte voorkeur voor een reutje heb. De eerste vier weken is het genieten via foto’s en video’s, maar toen de pups 4 weken en 1 dag oud waren zijn mijn moeder en ik er voor het eerst naar toe gereden. Wat waren ze klein en schattig, echt heerlijk om te zien en echt even genieten. 5 dagen later ben ik er al met mijn vader weer naar toe geweest, dat weekend erop kon ik namelijk niet. En ook dat was weer 1,5 uur genieten. Ik plande nog twee bezoek momentjes in, eentje met mijn broertje en eentje met mijn broer en moeder. Tijdens de bezoekjes kon je goed de veranderingen zien, ze werden groter maar ook echt actiever en ontwikkelde elk een karakter.
 
Puppy-reveal
Tijdens het bezoek op 28 juni met mijn broer en moeder was het dan toch echt tijd om Lemon echt te ontmoeten, al had ik hem al eerder ontmoet zonder dat ik het wist. Omdat Lemon een psycho-sociale hulphond gaat worden, moesten de pups getest worden. Er wordt dan gekeken naar het karakter en eigenschappen van de pup, en dat die zo goed mogelijk matchen met wat ik nodig heb. En dat kan pas gedaan worden als ze 7 weken oud zijn. Dat was op zaterdag 27 juni, alleen heb ik ervoor gekozen dat ik pas op de zondag het te horen wilde krijgen. Dit omdat ik toen op bezoek ging en zo dus gelijk écht kon kennismaken met mijn nieuwe maatje.
 
Die zaterdag had ik wel contact met mijn trainster die contact had met de testers. Er was namelijk een luxe positie ontstaan, ze hadden 4 reutjes getest en alle 4 hadden ze potentie. Eentje stak er wel wat bovenuit maar daar was een lichte twijfel, waardoor ze het met mij moesten overleggen. We hebben het over die lichte twijfel gehad en mijn trainster heeft het met de fokker er over gehad. Na die overleg momenten was het voor mij duidelijk. We gaan voor het reutje die aan de meeste boxjes voldeed. 
 
Zondag was het dus tijd voor de puppy reveal, we kwamen binnen en het was heel gek om te beseffen dat de fokker het wist (samen met 4 anderen) en wij nog niet. Alle pupjes werden in de ren gezet en op een gegeven moment haalde de fokker het reutje uit de ren die het was geworden. Dat was mega bijzonder! En helemaal toen ik tot de ontdekking kwam dat mijn lichte voorgevoel klopte, het was het pupje met wat lichte haartjes op z’n neusje. Ik heb echt volop kunnen genieten al voelde het nog niet echt ofzo. Na een uur genieten was het tijd voor de terugreis, en begon het aftellen echt. 
 
Lemon ophalen
Na 6 lange nachtjes mocht ik dan toch eindelijk Lemon gaan ophalen. Samen met mijn vader reed ik richting Drenthe en de zenuwen kwamen flink op. Wegens de warmte hadden we ervoor gekozen om Joolz en Flo(w) niet mee te nemen maar de ontmoeting tussen hun later die middag te doen. We kwamen aan en er waren al diverse gezinnen aanwezig. Die dag vlogen er namelijk al 5 pupjes uit, waar de moederhond het niet helemaal mee eens was. Ik pakte kleine Lemon op uit de ren en het was gelijk goed. Zo dapper, lief en leuk en ook mijn vader maakte voor het eerste echt kennis met hem. 
 
Na wat geklets mochten we Lemon en het puppy pakket mee naar huis nemen. De terugrit ging onwijs goed! Hij was wat klimmerig maar hij heeft totaal niet gepiept. Tussendoor deed hij een plasje in het gras en lag die rustig op mijn schoot. In Leiden reden we naar een park waar mijn moeder en broertje met de dames heen kwamen. Daar hebben zij eerst even met zijn tweeën gestuiterd en daarna ben ik met Lemon gekomen. De ontmoeting ging onwijs goed! De dames waren wel met hun bal bezig maar maakte ook rustig kennis met Lemon. Na de eerste ontmoeting ben ik bij mijn moeder en de hondjes in de auto gestapt om richting huis te gaan. Hier ging Lemon ook kennismaken met de andere 5 huisgenoten, de katten : ) Ook dit ging weer heel goed! 
 
Over zijn eerste maand thuis lezen jullie meer in de juli blog : ) Hierna komt eerst nog de juni blog online en daarna Lemon zijn eerste maand bij mij!
 
Liefs Lisa
​-xXx-

Hoi Lieve Allemaal,
Dit keer de blog van de maanden april en mei ;) Het waren maanden met wat chaos en wat meer afwachten.

Kennismaking
In maart zag ik voor het eerst mijn trainer/begeleider die mij gaat begeleiden bij het opleiden van een psychosociale hulphond. In april stonden er weer twee afspraken gepland om elkaar beter te leren kennen en te gaan ontdekken wat voor karakter en eigenschappen in een hond belangrijk voor mij zijn. Dit zodat we bij het “selecteren” van een pup echt goed kunnen kijken welke zo goed mogelijk bij mij past en wat ik nodig heb. Dit is naast spannend ook wel erg leuk, ik vind honden echt te gek en om dan op een andere manier hiermee bezig te zijn is ook stiekem echt wel leuk. Het is nu wachten tot het nestje geboren is waar hopelijk mijn vriendje of vriendinnetje tussen zit en het aftellen echt gaat beginnen.
 
Basketbal
Naast werk en de medische afspraken was het ook weer tijd voor een wedstrijddag van basketbal. Begin april was het tijd voor de eerste wedstijd in de tweede ronde, ondanks dat we twee keer hebben verloren was het wel weer een leuke en gezellige dag en heb ik zelfs een aantal keer kunnen scoren. Begin mei vond de tweede wedstrijd plaats, wederom geen winst kunnen behalen maar wel heel fijn kunnen spelen. Tijdens de finale dag eind mei moesten we de laatste twee wedstrijden spelen, waarvan we één wedstrijd met goede samenwerking en plezier op het veld hebben kunnen winnen.
 
Efteling
Zoals jullie misschien wel weten help ik de Jeugdreuma Vereniging zo nu en dan op dagjes weg die ze organiseren. Dit keer was het niet om kinderen te begeleiden maar om zelf met de vrijwilligers van de vereniging een lekker dagje weg te zijn, of naja dagje; het was met een nachtje : ) Op zaterdag gingen we de Efteling in, wat best wel een eindje rijden is vanuit Leiden. Gelukkig hadden we wel oké weer, niet te zonnig, niet te warm, maar ook echt niet koud. Zo nu en dan wel een klein buitje maar dat was goed te doen. 
Met diverse rustmomenten en niet al te veel achtbanen heb ik een leuke dag gehad. Waarna we naar het hotel reden en daarna nog heerlijk met zijn alle hebben gegeten. Na nog wat kletsen op de kamer zijn we een poging tot slapen gaan doen. Mijn nachten zijn op dit moment niet optimaal en helaas deze nacht ook niet. Hierdoor was ik de dag erna best wel moe, en heb ik besloten om na het ontbijt al rustig richting huis te gaan rijden, en de ochtendactiviteit over te slaan. 
 
Concerten
In april was het tijd om na hele lange tijd eindelijk weer een van mijn favoriete bands live te zien. Samen met mijn moeder ging ik genieten van Son Mieux in Amare. Even op gaan in het moment, genieten van de leuke mensen op het podium en het samen zijn met mijn lieve mama. Ook in mei stond er een twee toffe concerten gepland. Allereerst ging ik samen met mijn moeder genieten bij de openingsavond van Suzan en Freek in het Geldredome. We hadden fantastische rolstoelplekken en wat was het gaaf! Vliegend door de zaal, liedjes om op te dansen, liedjes om een traan bij te laten en grapjes afgewisseld met mooie boodschappen. Echt een top avond. Ook ben ik samen met een lieve vriendin naar Antwerpen gereden om daar een avond te genieten van k3 Originals. Dit was ook echt genieten, bizar hoe je de liedjes nog volledig mee kan zingen, hoe iedereen vol overtuiging meezingt, mee danst, outfits maakt en de dansers ook onwijs aanmoedigen. Echt een top avond met goed gezelschap. 
 
Medisch
Medisch gezien is er in april weinig gebeurd, in mei ben ik echter wel gestart met medicijnen die hopelijk mijn ernstige zonneallergie wat gaat onderdrukken. Voordat ik met deze medicijnen mocht beginnen moest ik allergietesten krijgen op mijn rug, helaas zijn hier toch 6 allergiën uitgekomen waar ik rekening mee moet gaan houden. Maar hopelijk kan ik wel wat meer gaan genieten van het zonnetje. 
Daarnaast is eindelijk mijn ligorthese geleverd waardoor ik beter ondersteund in mijn bed kan liggen, en hopelijk beter kan slapen. Mentaal gaat het helaas nog steeds niet goed maar daar werken we aan en hopelijk gaat daar de toekomstige pup ook aan bijdragen. Ook is in overleg met het ziekenhuis besloten om de nieuwe pijnmedicatie wat op te hogen, en ik denk dat dit voor de nachten toch wel iets doet. Overdag is de pijn nog flink aanwezig maar ’s nachts overheerst het wat minder. Als ik tenminste ook op mijngrenzen let en geen “gekke” dingen heb gedaan die dag. 
 
Dit was zo goed als mijn april en mei, naast het werken, rusten en nog wat kleine dingen na:) Juni wordt een maand met best wat lichtpuntjes maar daar kunnen jullie binnenkort meer over lezen ;) 
 
Tot later!
-xXx- Lisa

​2025 is (bijna) voorbij. Een jaar met opnieuw pieken en dalen. Een intens jaar, waarin ik soms intens kon genieten, maar ook regelmatig flink heb moeten bikkelen. Gelukkig waren er lichtpuntjes waar ik me aan vast kon houden, en familie die mij erdoorheen trok en dat nog steeds doet.
In maart startte ik met een revalidatietraject van 16 weken. Al die tijd mocht ik niet werken en moest ik me volledig richten op mijn gezondheid. Helaas heeft dit niet het gewenste effect gehad. Mentaal ben ik hier slechter uitgekomen en ook lichamelijk bleef stabiliteit uit, wat vaak confronterend is. Wel ben ik dankbaar voor de zorgverleners die mij serieus nemen en ondersteunen waar mogelijk.

In de zomer kwam er gelukkig een lichtpuntje: medicatie die mijn zonneallergie iets naar de achtergrond bracht, waardoor ik minder streng uit de zon hoefde te blijven. De re-integratie ging daarna stap voor stap beter en ik vond langzaam weer een ritme. Door de start van een nieuwe ggz-behandeling heb ik recent opnieuw een stapje terug moeten doen op werk, om meer ruimte te maken voor rust en activiteiten waar ik van oplaad. Op de valreep kwamen daar ook nog twee nieuwe diagnoses bij, die best wat klachten verklaren.

2025 was dus niet mijn jaar op medisch gebied, maar ondanks alles waren er momenten waarop ik alles even kon vergeten. Concerten met de fijnste mensen, knuffelen met de liefste diertjes, fijne 1-op-1 momenten met vriendinnen. Ik zag twee prachtige musicals, was bij een rolstoelrugbywedstrijd met collega’s van JongPIT en speelde mijn eerste wedstrijden met rolstoelbasketbal. Ook mocht ik me inzetten als vrijwilliger voor Youth-R-Well en de Jeugdreuma Vereniging en mijn verhaal (en dat van andere jongeren) delen op plekken die ertoe doen.
​
2026 wordt waarschijnlijk opnieuw een medisch jaar, maar ook eentje met lichtpuntjes. Sziget staat gepland, mooie trips met mijn familie (Leeuwarden en Aarhus) en hopelijk met minder pijn basketballen in mijn eigen sportrolstoel. Het wordt pittig, maar ’step by step - day by day’ komen we er wel.

​Lieve allemaal,
 
Het is een hele tijd geleden dat ik hier voor het laatst wat heb geschreven. Er is van alles gebeurt en veranderd en ondertussen heb ik al meermaals iets geschreven maar nooit online gezet. Begin dit jaar had ik het plan om weer te gaan schrijven over mijn dagelijks leven en de toffe dingen die ik meemaak. Dit is er alleen niet van gekomen en voordat ik het wist was ik al begonnen met mijn revalidatie traject, kwam de zomer en begon mijn re-integratie. Een drukke en intense periode… Maar goed ik wil toch een poging doen om zo nu en dan, wanneer dat voor mij goed voelt wat te uploaden. Lekker laagdrempelig, geen verplichtingen of beloftes, maar gewoon als ik er behoefte aan heb. Om jullie toch bij te praten ben ik even in mijn agenda gedoken ; ) en wil ik jullie een terugblik geven op mijn 2025 tot nu toe. Te beginnen bij kwartaal 1, ofwel januari, februari en maart. 
 
Januari
Januari was de maand waarin ik voor de tweede keer begon aan lichttherapie, ofwel ik moest me 2x per week melden in het ziekenhuis om voor een aantal seconden tot minuten onder de medische zonnebank te gaan. Dit was in de hoop dat ik deze zomer iets beter tegen UV-A straling kan en geen vlekken krijg als ik achter het glas zit. Daarnaast was het de maand waarin het mega druk was op werk (JongPIT), en we flink moesten aanpoten om het allemaal goed geregeld te krijgen. Ook heb ik in januari besloten om te starten met rolstoelbasketbal, en om 1x per week te gaan zwemmen. Vroeger toen ik op het speciaal onderwijs zat heb ik al wel vaker rolstoelbasketbal gespeeld, dus geheel onbekend was het niet. Maar wat is het toch onwijs leuk, maar tegelijk ook uitdagend en echt nog wel even oefenen. Naast dit alles moesten we met Youth-R-Well al flink aan de bak voor de evenementen die we dit jaar organiseren voor jongeren met reuma. Ennn mama en ik mochten weer genieten van een avondje Son Mieux : ) 
 
Februari
In februari werd mijn lichttherapie afgeschaald van 2x naar 1x per week, dit omdat ik na een maand al vlekken had en het ook lichamelijk ook pittig was. JongPIT was nog even druk, ik mocht samen met mijn leidinggevende naar de Tweede Kamer om daar over jongeren participatie te praten. Wat was dit tof! Halverwege de maand stond het bestuurs-/heiweekend van Youth-R-Well gepland, waar ik als hoofd events naar toe mocht. Hier heb ik samen met 5 andere meiden flink zitten vergaderen over hoe we de stichting voor ons zien en wat we dit jaar willen gaan doen. En ik kan je vertellen, allemaal toffe plannen! In februari kreeg ik ook te horen dat het eind maart zover was, de start van mijn intensieve revalidatie traject van 16 weken. Waarin ik hopelijk meer regie en stabiliteit in/over mijn leven ga krijgen. Het was een hoop regelwerk, gezien ik in ieder geval de eerste 8 weken niet mag werken naast het traject. Wat dus betekend dat ik de meeste werkzaamheden moest gaan overdragen.
 
Maart
Maart was chaos… Het stond in het teken van zaken afronden/overdragen op werk, medische afspraken, rolstoelbasketbal, leuke uitjes en lichttherapie. 25 maart was namelijk de dag dat ik mijn eerste afspraken voor het revalidatie traject gepland had staan. Wat dus betekende dat ik op werk echt de laatste zaken moest gaan overdragen. En ondanks dat ik wist dat het eraan zat te komen, vind ik overdragen en verandering nooit echt makkelijk (understatement). Gezondheid technisch ging het al enkele maanden wat minder, de vermoeidheid was flink aanwezig en de pijn in mijn bekken was dat ook. Hierdoor stond basketbal al op een lager pitje, met pijn in mijn hart. Maar soms liet ik ook al mijn grenzen achter me en ging ik er even vol voor (niet verstandig, maar ik had wel plezier ;) ). Wat betreft lichttherapie was eind maart het tweede gesprek met de arts. Hieruit kwam echter dat lichttherapie niet geschikt is voor mij, ik krijg bij korte belichting al vlekken wat niet zo moeten. Dit betekent dat ik moest stoppen en het dus wederom flink opletten wordt deze zomer. In de week voordat het traject ging heb ik nog diverse leuke dingen gedaan; Frozen met Boy en Nienke, dagje Utrecht én Pommelien (en een beetje Meau) met mama en naar het strand met papa én natuurlijk de hondjes. 
 
Eind maart begon dus mijn revalidatie traject, ik was best wel heel zenuwachtig. Het is een chronisch pijn traject, de insteek van het traject is niet dat de pijn weg gaat maar dat je leert hoe je er beter mee kan omgaan en meer regie kan krijgen in je leven. En het ultieme doel is dat je vooruitgaat in wat je kan doen. Vanaf het begin ben ik heel duidelijk geweest, ik wil gaan voor stabiliteit. En mocht ik dan plots toch vooruitgaan is dat mooi meegenomen, maar ik ga er niet meer vanuit om zo opnieuw teleurstelling te voorkomen. 
 
En toen waren we in alweer bij april, en vanaf daar houden jullie van me tegoed: ) Hij is namelijk alweer lang genoeg. 
 
Hopelijk tot de volgende!
-xXx- Lisa

15 maart... Een jaar geleden begon vandaag mijn avontuur. Mijn avontuur in The Gambia, waar ik heen ging voor mijn studie hbo Verpleegkunde. Waar ik onderzoek ging doen en ging werken in een kliniek. De drie maanden al daar waren heftig en intens maar ook onwijs leerzaam en bijzonder. Ik heb veel geleerd, veel meegemaakt en veel gezien. 
 
En nu ben ik alweer ongeveer 9 maanden terug in Nederland. Aan de ene kant voelt het alsof ik nog niet zo lang terug ben, maar aan de andere kant voelt het ook alweer heel lang geleden. 
 
Op het moment dat ik dit schrijf zitten alweer andere studenten van de hogeschool Leiden in The Gambia voor hun Minor. En heb ik zelfs samen met andere studenten een les mogen geven tijdens de voorbereidingsweken.
 
Ik besef mij dat ik nooit mijn reisblog heb afgemaakt, en jullie nooit hebben gelezen wat ik de laatste weken daar heb meegemaakt. En ik besef mij ook dat het alweer 9 maanden geleden is dat ik hier wat heb gepost. Er is veel gebeurd, zowel leuke dingen als lastige dingen. Hier zal ik binnenkort wel wat meer over schrijven. Maar deze blog staat echt in het teken van mijn avonturen in The Gambia. 
 
Omdat ik jullie toch nog een soort van de laatste weken in The Gambia verschuldigd ben, hier een korte samenvatting. Jullie hebben mijn avonturen tot 22 mei kunnen lezen en op woensdag 25 mei is mijn lieve mama aangekomen in The Gambia. Een aantal dagen eerder dan eigenlijk afgesproken, ze had namelijk als verrassing haar vlucht omgeboekt naar een paar dagen eerder. Die dagen ervoor hebben ik niet heel veel gedaan gezien ik niet helemaal fit was en wilde uit rusten voordat mijn moeder zou komen. We sliepen dinsdag op woensdag bij het vaste hotel omdat de andere twee meiden die donderdag naar Nederland zouden vliegen en zij graag nog even afscheid wilde nemen van de medewerkers van het hotel. Maar zij zaten ook in het complot, want die woensdag zat mijn moeder dus aan het ontbijt op mij te wachten. 
 
Die week hebben we bijgepraat, heb ik haar wat van The Gambia kunnen laten zien, zijn we op Safari geweest in Senegal en heb ik haar Lamin en het Lamin Health Center kunnen laten zien. Helaas ging het dagtripje langs de kust niet door, we hadden alles gepland maar op de dag dat het zou gaan plaatsvinden kwam de chauffeur niet opdagen en kwamen we erachter dat we waren opgelicht. Dit voelde onwijs rot omdat de kans om The Gambia te laten zien ontnomen werd en we ook best wat geld kwijt zijn geraakt. 
 
Maar goed we hebben die week de bedankjes voor de medewerkers van het LHC geknutseld, gewandeld, gerelaxt aan het zwembad en heerlijk gegeten. Voordat het toch echt tijd was om lekker naar huis te gaan.
 
Ondanks dat het een erg leerzaam en leuk was, was ik ook erg blij om weer lekker naar huis te gaan. Want het was ook erg heftig, met moeilijke momenten en het niet altijd even lekker in mijn vel zitten. 
 
Bij terugkomst werd ik opgewacht door mijn lieve vader en broertje, die ik onwijs had gemist. We gingen eerst nog langs de gouden M, voor een heerlijk kleffe Vega burger ;) en daarna toch echt lekker naar de katers en Joolz (en Boy). In de avond hebben we geborreld en de volgende dag waren Sem (mijn broertje) en ik jarig, waarbij ik dan ook na 3 maanden weer opa en oma heb gezien. 
 
Het onderzoek hebben we uiteindelijk met een voldoende afgerond, net zoals onze presentatie over het onderzoek maar ook onze avonturen in The Gambia. De presentatie over ons onderzoek en onze tijd in The Gambia hebben we gedaan tijdens een bijeenkomst met iedereen van de minor. Hierbij was ook familie aanwezig en konden we elkaar na lange tijd weer zien en horen/zien wat de andere hadden gedaan. 
 
 
En dit was dan toch echt het laatste deel van mijn avontuur in The Gambia. :) Zoals ik al eerder schreef is het een tijd om nooit te vergeten, en is er een droom uitgekomen. Namelijk als (bijna) Verpleegkundige werken in Afrika. En dat is toch wel heel gaaf!!
 
Dank voor het lezen en tot gauw!
Liefs van Mij xXx

Alweer 10 weken in het mooie, zonnige en warme The Gambia. In die 10 weken heb ik al zo veel geleerd, over de medische wereld in The Gambia, over mezelf en over de mensen in The Gambia. Nog een kleine week totdat ik dit mooie land en de fantastische mensen ook aan mijn lieve mama mag gaan laten zien en voorstellen. 

Deze week was helaas niet echt mijn week. Waarom niet? Lees dan vooral verder.

Cassy’s / Smile lounge
Op maandag zijn we na het ontbijt in Cassy’s gaan zitten om daar weer te werken. Ik heb daar ook heerlijk ontbeten met een smoothie bowl. Ik merk namelijk sinds dat ik buikpijn heb dat dit erger wordt wanneer ik gluten eet, dus dit probeer ik zo veel mogelijk te vermijden. In Cassy’s heb ik weer gewerkt aan mijn The Gambia fotoboek, hier ben ik heel ver mee gekomen. Zo ver dat alle foto’s die ik tot nu toe heb gemaakt er in staan. Dinsdag wilden we eigelijk weer gaan werken in Cassy’s alleen is deze dan standaard gesloten. De week daarvoor hebben we in de Smile lounge gezeten, en omdat ze goed internet hadden zijn we daar weer gaan zitten. 

Psycholoog
Op dinsdag had ik ook een afspraak met de psycholoog. De afgelopen weken was dit eigenlijk nooit gelukt omdat de wifi in het LHC te slecht is. Dit keer lukte het wel. Helaas zijn we, of naja ik, tot de conclusie gekomen dat het beter is dat ik opzoek ga naar een andere psycholoog. Deze psycholoog doet alles via Teams en dus niks fysiek. Dit vind ik een groot nadeel omdat ik het gevoel heb dat ik hierdoor niet verder kom. “Gelukkig” sta ik nog op de wachtlijst van de GGZ dus als ik weer in Nederland ben ga ik hier maar eens achteraan bellen. 

Helaas verpeste dit gesprek toch wel een beetje humeur en voelde het als weer een mislukking. Ik heb dit weten te uiten naar mijn lieve moeder en ook naar mijn reisgenootjes. Dit luchtte wel wat op en de gedachte dat mama bijna komt is dan ook helpend.

Relaxen
Na dat fantastische gesprek met de psycholoog, was ik best uit mijn hum. Die woensdag was het warm, had ik hoofdpijn en last van mijn knie wat er samen voor zorgde dat ik even nergens zin in had. Wel had mijn moeder gevraagd om een lijstje met dingen die ze moest kopen om mee te nemen voor de kinderen hier, en wat boodschappen voor mij (glutenvrij eten :)).
Donderdag en vrijdag was helaas niet veel anders. Ik kon gewoon effe geen motivatie vinden om iets “nuttigs” te doen. 

Ziek
Op zaterdag had ik met de andere verpleegkunde studenten afgesproken dat we met zijn drieën gingen werken. Die ochtend had ik al een gekke buikpijn. Lang verhaal kort, mijn darmen waren compleet van streek dus heb ik alsnog niet kunnen werken omdat ik me echt niet lekker voelde. In de avond zijn we wel nog even gaan eten bij de Libanees onder het motto van ‘je moet toch wat eten’. En aangezien er in het weekend niet voor avondeten wordt gezorgd was dit even de beste optie. Op zondag voelde ik me wat beter en zijn we dus toch maar iets gaan doen. 

We zijn naar de Mandinari River Lodge gegaan. Hier hebben we heerlijk wat gewandeld, spelletjes gespeeld en hebben we wat gegeten. Ik zou graag willen schrijven in rust maar dat is helaas niet waar. Er zijn bij die lodge namelijk een aantal katten en die gaan dus bietsen, en dan zo erg dat ze naast je op de bank komen zitten en het bijna van je bord halen met hun poot.

Hierna zijn we weer rustig aan naar Lamin gegaan waar we zijn gaan slapen. Het was geen hele boeiende week… Maar goed dat hoort er ook bij.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende!
Liefs van mij xxx