Wat gaat de tijd toch snel, alweer 9 weken in het mooie, warme en steeds broeierigere The Gambia. Nog maar twee weken (als je telt vanaf begin week 9 ;0) tot ik mama weer ga zien en nog maar 3 weken totdat ik weer naar huis vlieg. 

Maar eerst deze week. Het is de week waarin we afscheid nemen van de vriendin van de andere verpleegkunde student uit Nederland, en we de vriendinnen van mijn reisgenoot ontmoeten. Maarrrr, er moet natuurlijk ook gewoon gewerkt worden en we hebben nog iets heel leuks gedaan!!!

Laten we bij het begin beginnen.

Werken in het LHC
Op maandag ben ik de week begonnen in de kliniek, het was niet super druk maar wel een beetje. Het was op zich wel lekker werken maar soms is het wat frustrerend. Je merkt nu het warmer begint te worden dat iedereen ook nog net wat minder zin heeft om wat te gaan doen. Maar goed, de dag zat er al vrij snel weer op, en in de middag gingen we wat leuks doen.

Kitten
We gingen namelijk weer bij Cashew (zo hebben we het kitten genoemd) kijken. Cashew hebben we ondergebracht bij de buren van het LHC dus hij/zij is lekker dichtbij. We hadden wat voer gehaald en de mensen die daar wonen zijn altijd erg vriendelijk en vinden het alleen maar gezellig als we komen kijken. Het gaat best wel heel goed met Cashew, hij speelt, is gegroeid en de kinderen zijn niet meer bang voor hem/haar. 

Vervolg werken in het LHC + gesprek (mogelijke) toekomstige stageplek
Op dinsdag ging ik wederom werken in het LHC, het was een hele rustige dag en er was dan ook eerlijk gezegd niet zo veel aan. De collega’s zijn gezellig en soms komt er een interessante patiënt binnen. Om 12 uur had ik een online afspraak met een praktijkopleider van het Alrijne Ziekenhuis in Leiden. Vanwege mijn persoonlijke situatie (lichaam dat niet altijd meewerkt) mag ik van de hogeschool zelf meer regie nemen in het zoeken van een stageplek. Ik had dus eerder al contact opgenomen met dit ziekenhuis en nu had ik een gesprek met de praktijkopleider en werknemer van afdeling Cardiologie. 

Het gesprek duurde niet heel lang, maar was wel erg leuk. Ik mocht vertellen wat ik op dit moment in The Gambia aan het doen ben, wat ik de afgelopen vier jaar voor ervaring heb opgedaan, wat ik verwacht van de afdeling, waarom cardio wel werkt en orthopedie of neurologie niet en waarom ik geschikt zou zijn voor de afdeling. Voor mijn gevoel ging het gesprek goed maar ik twijfelde omdat het zo kort was. Het kon dus of supergoed gegaan zijn of super slecht. Maar in de namiddag hoorde ik dat ik een stageplek heb op de cardiologie!!!!! Super blij mee want ik mag eindelijk stage gaan lopen in het ziekenhuis. 

Ik heb dit nieuws meteen beneden verteld aan de lokale collega’s en heb ook gelijk mijn ouders gebeld. Iedereen was superblij voor me en ik ben dat natuurlijk ook : )

Ambulance
Het zal je vast niet ontgaan zijn dat ik regelmatig in de ambulance zit, gelukkig niet voor mezelf maar om een patient over te brengen naar een groter overheidsziekenhuis. Dit vind ik één van de leukere dingen omdat je zo wat ziet van The Gambia, je lekker hard kan rijden (wat haast nooit kan ; 0) en ik zo ook meer van de overheidsziekenhuizen kan zien. 

De afgelopen twee weken was het eigenlijk standaard dat ik op woensdag mee ging met de ambulance omdat er eigenlijk altijd wel iemand werd ingestuurd. Zo ook deze woensdag.
De eerste die we gingen insturen was nogal bijzonder. Laat ik bij het begin beginnen; wij waren rustig aan het wachten op de volgende patient toen we opeens een overheidsambulance verdomd dichtbij hoorden. Even later kwam die met zwaailichten nog aan “ons” terrein opgereden. Mijn eerste gedachte was dat het een overleden persoon was die hier naar het mortuarium gebracht werd. Al gauw werd duidelijk dat dit niet het geval was, de auto reed namelijk achteruit voor de helft de helling op. Ik ging kijken en zag al gauw een man zitten die bijna buitenbewustzijn was, niet zelfstandig rechtop kon zitten en er niet goed uit zag. Op dat moment heb ik gauw een rolstoel gepakt, heb ik geseind naar de ambulance chauffeur dat hij moest komen helpen en hebben we met zijn allen de man naar binnen geholpen. 

Eenmaal op de emergency kamer werd heel snel duidelijk dat hij een beroerte had gehad. Dit is namelijk goed te zien doordat één kant van zijn lichaam slap was en ook één van zijn mondhoeken scheef hing. We hebben gauw een infuus ingebracht, wat medicatie gegeven en daarna is de dokter een doorverwijs brief gaan schrijven. Het duurde even voordat de escorts van de patiënt overtuigd waren dat hij echt door moest naar een ander ziekenhuis en dat dit per liggende ambulance moest. Aangezien hun ambulance enkel stoelen had moest het dus met “onze” ambulance. Na dik 20 minuten konden we dan toch eindelijk richting het ziekenhuis. In de ambulance was de patiënt wat onrustig, hij wilde continu aan zijn infuus zitten en ook de zuurstof vond hij niet prettig. Gelukkig duurde het niet lang voordat we er waren en we de patiënt konden overdragen aan het ziekenhuispersoneel. 

Bij terugkomst hebben we nog wat patiënten gezien, en op een gegeven moment zat eigenlijk zo goed als al het personeel in de gang. Totdat er een meisje van een jaar of 16 binnen kwam. Ik zag haar zitten en vond haar er al niet heel goed uitzien. Op dat moment heb ik al gelijk de saturatie meter gepakt. Haar zuurstof was goed, het schommelde wat maar nog niet heel zorgelijk. Haar hartslag was daarentegen wel erg hoog, 150 in rust namelijk.

Toen ze eenmaal de triage kamer binnenkwam hebben we alle controles zitten doen, maar al gauw werd duidelijk dat we geen bloeddruk konden meten. Ze werd steeds slechter en op een gegeven moment heb ik besloten dat ze naar de emergency kamer moest zodat ze kon liggen. Het meisje ging opeens heel snel achteruit…. Toen ze eenmaal lag hebben we met man en macht geprobeerd er een infuus in te krijgen. Ik denk dat ze oprecht meer dan 25 keer is geprikt voordat er een infuus inzat. De arts heeft het zelfs nog geprobeerd met een echo apparaat en dat lukte helaas ook niet. 

De arts was ervan overtuigd dat ze in ieder geval onwijs uitgedroogd was en er moest dus zo snel mogelijk veel vocht in. Toen ging hij verder met het onderzoek, hij vroeg de klachten uit en zo werd duidelijk dat ze pijn op de borst had, last van haar buik had, maar ook al een paar dagen diarree en overgeven. Bij het luisteren naar de longen was het niet helemaal duidelijk wat het was, maar het klonk niet zoals het moet klinken. 

20 minuten nadat de infuzen er in zaten werd ze wat helderder, ze had al 1 liter vocht gehad en nog 1 liter vocht was aan het inlopen. Op dat moment was ze stabiel genoeg om naar het ziekenhuis over te brengen. We hadden ten slotte hier alle mogelijke testen gedaan en die waren allemaal goed terug gekomen. Maar er was natuurlijk iets goed fout, dus moest ze voor verder onderzoek naar een groter overheidsziekenhuis. 

Op het moment dat ze met de ambulance zou gaan, was het ook 3 uur en zou ik eigenlijk met de andere verpleegkunde studenten en een lokale collega jurken gaan laten maken. Mijn gevoel zei echter dat ik dit af moest ronden en dus gaf ik een andere jurk mee die ze konden laten namaken. 
We waren binnen no time in het ziekenhuis en doordat de arts had gebeld werden we gelijk goed opgevangen door de lokale verpleegkundigen. 

Uit gaan in Senegambia
Woensdagavond was het tijd om uit te gaan met een ambulance chauffeur en nog een andere collega. Ik had van te voren nog een paar uur kunnen slapen waardoor ik enigszins was uitgerust. De ambulance chauffeur had een auto geregeld en we gingen met zijn vieren richting Senegambia. Twee andere meiden gingen later nog aansluiten, dus we waren in het begin met zijn vieren.

In eerste instantie gingen we naar ‘Aqaurius’, een club op de strip bij Senegambia. Dit was alleen onwijs stil en leeg dus zijn we eerst maar naar een Nederlands café gegaan wat verderop. Hier hebben we een spelletje zitten spelen en hebben we wat gedronken. Toen dit café dicht ging zijn we weer terug gegaan naar de club. Hier hebben we wederom nog een spelletje zitten spelen omdat het nog steeds rustig was. Maarrr, op een gegeven moment zijn we maar gewoon met zijn 5en gaan dansen. Ja met zijn 5en, want de collega (niet de ambulance chauffeur) wilde niet mee dansen…. (Zucht). 

Op een gegeven moment werd er besloten dat we nog naar een andere club gingen, 10 minuutjes verderop. Twee meiden haakten af en mijn reisgenootje en ik gingen nog wel mee – ze waren ten slotte onze lift naar huis. Hier was het alleen nog steeds erg rustig ondanks dat het al bijna 3 uur ’s nachts was. Wederom ging die ene niet dansen en de ambulance chauffeur viel bijna in slaap. We hebben daarom de keuze gemaakt om maar gewoon naar huis te gaan. Het was gezellig maar ook stom dat we niet echt hebben kunnen dansen enzo.

Donderdag
Op donderdag heb ik het rustig aan gedaan, we zijn in de avond uit eten geweest met de vriendin van de andere verpleegkunde student. Ze gaat namelijk in de avond weer terug naar huis dus dit was een gezellig afscheid. Na het eten zijn we over het strand teruggelopen en zijn we nog even ergens wat gaan drinken op het strand, waarna we de spullen op hebben gehaald. Op het vliegveld hadden we best wel een probleem, aangezien ze eigenlijk al te laat was om in te kunnen checken. Gelukkig is het met wat druk en veel gepraat gelukt toch in te checken en kon ze haar vlucht gaan halen. 

Daarna heb ik met mijn reisgenoot gewacht in het LHC totdat het tijd was om haar vriendinnen op te gaan halen bij het vliegveld. We hebben de kamer wat versierd en rond een uurtje of 12 zagen we opeens een hoogzwangere vrouw uit een auto stappen. We zijn onze jasjes gaan halen omdat we dachten misschien kunnen we deze bevalling bijwonen. Helaas bleek de vrouw al meer dan 40 weken zwanger te zijn en is de regel in The Gambia dat die vrouw dan in een overheidsziekenhuis moet bevallen. Ze moest dus weer in de auto en door naar een ander ziekenhuis. 

Om 01.00 uur was het dan toch zover en zijn we de vriendinnen gaan ophalen. Het was leuk ze te ontmoeten maar toen we terug waren in het LHC zijn we allemaal snel gaan slapen.

Kitten 2.0
Op vrijdag ben ik na werk met de andere verpleegkunde student naar Lamin Lodge gelopen. We hadden een paar weken geleden naast Cashew nog een ander kitten gevonden. Deze hebben we toen gegeven aan één van de mannen die daar altijd is. We hadden gehoord dat dit kitten niet helemaal lekker ging dus gingen we wat voer brengen. Alleen toen we daar aankwamen zaten er ten eerste veel apen, hongerige apen wel te verstaan, die dus best wel dichtbij kwamen continu. Ennnn, het kitten met baasje was dus nergens te bekennen. We hebben het zakje voer aan 1 van de 3 mannen gegeven, waar we ondertussen tussen zijn gaan staan. De apen bij Lamin Lodge zijn namelijk niet bang voor blanke vrouwen, maar over het algemeen wel voor de lokale donkere mannen.

Senegambia
Nadat we weer veilig zijn teruggekomen van Lamin Lodge, hebben we onze spullen gepakt en zijn we met een taxi richting Senegambia gegaan. Hier heb ik met de andere verpleegkunde student nog even gestudeerd en avond gegeten.  

Name ceremony
Op zaterdag was het tijd voor onze eerste ‘name ceremony’. Dit is officieel gezien een ceremonie die een week na de geboorte van de baby gehouden wordt. In de ochtend wordt de naam van het kindje officieel bekend gemaakt, waarna gebeden wordt. In de avond is er dan een groot feest waarbij iedereen wat geld geeft voor het kindje. Deze name ceremony werd georganiseerd door één van de midwives (een man dus eigenlijk midman) en wij waren uitgenodigd. Dit is ook de reden dat we allemaal jurken hebben laten maken in dezelfde stof. Deze stof is van te voren uitgekozen door de ouders van de baby.

Mijn jurk zat gelijk goed maar die van de andere verpleegkunde student niet. Daarom gingen we rond 2 uur naar de tailor om de jurk wat aan te laten passen. Maar eerst gingen we langs de collega haar huis. Hier waren allemaal kinderen die met ons wilde knuffelen en op schoot wilde zitten. Het was heel gezellig maar hierna zijn we snel naar de tailor gegaan. 

Toen de jurk eenmaal goed was zijn we nog even naar huis geweest waar we ons met zijn alle hebben klaar gemaakt. In de avond was het tijd om naar de ceremonie te gaan. Daar aangekomen was het totaal anders dan we dachten. Het was een heel groot feest, met heel (lees heel heel heel) veel mensen en veel eten. Alle mannen zaten vooraan en de vrouwen meer achteraan. Er werd gedanst, gegeten, gelachen en er ging veel geld rond. 

Na een paar uur daar te hebben gespendeerd én een aantal photoshoots verder, zijn we richting huis gegaan en hebben we daar een taxi besteld om weer naar het hotel te gaan. In het hotel aangekomen zijn we even naar de kamer geweest maar hebben we ook nog even gepoold met een paar werknemers van het hotel.

Zondag
Op zondag heb ik vrij weinig gedaan. Ik was best wel een beetje moe van de week en mijn lichaam wilde ook niet. Daarom heb ik er voor gekozen om in een restaurantje te gaan zitten en daar bezig te gaan met het fotoboek dat ik aan het maken ben van The Gambia. In de avond zijn we nog wel uit eten geweest maar voor de rest was het een hele rustige zondag.

Dat was alweer week 9! Leuk dat je weer mijn blog hebt gelezen : ) 

Liefs van mij XXX

Allereerst sorry dat het zo lang heeft geduurd voordat er weer een nieuwe blog online is gekomen. Helaas heb een tijdje slecht in mijn vel gezeten, ben ik ziek geweest maar is mijn moeder ook als grote verrassing twee dagen eerder gekomen! Maar goed hier is tie dan! Veel lees plezier :)

Deze week is er weer veel gebeurd en hebben we vrij veel gefeest, hihihi. Het is week 8 van de 11,5 week dat ik in totaal The Gambia verblijf. Nog maar drie en een halve week en de reis zit er alweer op. 

Korité
Op maandag was het feest, de Ramadan was namelijk over en dat werd dan ook goed gevierd in Lamin. Iedereen is vrolijk en de sfeer is gezellig en feestelijk. In de ochtend zijn we eerst met alle studenten naar het grote voetbalveld van Lamin gelopen. In The Gambia gaan op de laatste dag van de Ramadan alle moslims om 10 uur in de ochtend bidden op de voetbalvelden. Dit was onwijs indrukwekkend omdat er een paar duizend mensen aanwezig waren. Het was doodstil maar tegelijkertijd hoorde je het geluid van dat ze allemaal dezelfde beweging maakten. 

Hierna zijn we weer naar het LHC gegaan en hebben we daar even “gerelaxed”. Op een feestdag is het erg rustig in de kliniek en is het dus niet echt leuk. Wel hadden we natuurlijk het kitten waarvoor we moesten zorgen.

Toen we in de middag even naar de winkel wilde gaan om eten voor het kitten te halen liep 1 van de ambulancechauffeurs met ons mee (Adama). Hij was onwijs vrolijk en was super spraakzaam, wat wel grappig is aangezien hij dat tijdens de Ramadan totaal niet was. Onderweg naar de winkel werden we door de buren uitgenodigd voor een barbecue in de avond. Dit vonden we wel erg leuk omdat we zo toch het einde van de Ramadan (Korité) konden vieren met de lokale mensen.

Ik heb me samen met de andere meiden klaar gemaakt voor de barbecue en ik had dan ook eindelijk een goede motivatie/reden om mijn “Gambiaanse” jurk aan te doen. We zagen er allemaal super feestelijk uit, maar toen we eenmaal buiten aan kwamen bleek het eigenlijk gewoon chillen langs de weg te zijn. De sfeer was wel erg gezellig maar er werd ook wiet gerookt (wat dus eindelijk weer mocht) en wat gedronken. Uiteindelijk hebben we het niet superlaat gemaakt en zijn we redelijk op tijd (lees 00.15 uur) weer naar boven gegaan richting ons bed. 

Werken
Op dinsdag was de verwachting dat het nog steeds wel rustig zou zijn maar toch ben ik maar naar beneden gegaan. Het was inderdaad rustig maar toch voelde het goed om te werken. Tijdens het werken kwam er een meisje van een jaar of 9 die was gevallen tijdens het spelen met haar vriendinnetjes. Ze was met haar hand op een steen terechtgekomen en deze was flink dik en pijnlijk. Eigenlijk wist ik gelijk dat wij het niet zouden kunnen behandelen en dat ze doorgestuurd zou worden. Nadat de arts haar had gezien werd er inderdaad had besloten dat ze door moest voor een foto en zo nodig gips. Later die dag las ik op facebook dat het meisje inderdaad haar hand op twee plaatsen had gebroken en in het gips zat. 

Het meisje is een sponsorkindje van de ‘Childrens fund – The Gambia’. Dit is een stichting die kinderen opvangt of ondersteunt waarvan de ouders erg arm zijn. Sommige kindjes wonen bij de oprichtster in huis en sommige wonen nog bij hun ouders en worden vanuit daar ondersteunt. De kinderen kunnen door sponsoren naar school en zo werken aan hun toekomst.

Sanyang
Na het werken ging ik samen met de vriendin van een huisgenoot naar een ander deel van The Gambia, namelijk Sanyang. Hier woont de fysiotherapeut van het LHC en we gingen hem opzoeken bij zijn huis. Door helaas wat miscommunicatie veranderde dit in wat drinken op het strand met zijn tweetjes en wandelen over het strand. Er wordt gezegd dat het strand bij Sanyang het mooiste strand van The Gambia is.

Uiteten en ambulance ritje
Op woensdag heb ik een dagdienst gewerkt en zijn we daarna uit eten gegaan. Woensdagavond zijn we met zijn vieren uit eten gegaan bij de Libanees. Dit is altijd heerlijk omdat er heel veel vegetarische opties zijn. We hebben 30 seconds zitten spelen, en natuurlijk gewonnen ;) En na het lekkere eten en wat fruit als toetje zijn mijn studiegenoot en ik weer richting Lamin gegaan. 

In Lamin aangekomen gingen we samen nog even naar de nachtdienst om te vragen of ze ons konden bellen als er een bevalling zou zijn. We willen dit namelijk al sinds het begin mee maken en dit is tot nu toe nog niet gelukt… Maar toen we bij het verpleegkunde kantoor aankwamen was de Nederlandse arts daar ook en gaf hij aan dat er een jongen met mogelijk een sikkelcel anemie opgenomen was. Hij zou nog een injectie krijgen met sterke pijnstilling en daarna worden overgebracht met de ambulance naar een ander groter ziekenhuis. De jongen was heel erg ziek, zijn lever was flink vergroot, ademhaling supersnel en hij had heel veel pijn. 

Toen ook de ambulancechauffeur aankwam (we moesten hem wakker bellen), konden we toch echt gaan. Mijn studiegenoot en ik gingen samen met een lokale verpleegkundige mee naar het ziekenhuis. We gingen naar het ziekenhuis in Kanifing, dit is een wat groter ziekenhuis van de overheid. We hebben de jongen over getild naar een andere brancard maar net toen we dat hadden gedaan werd duidelijk dat hier niet de juiste arts aanwezig was. Er ontstond een soort van discussie en we stonden te wachten maar waarop is me nog steeds niet duidelijk. Toen ik zei van we moeten dan gewoon maar naar dat andere ziekenhuis kwam er eindelijk weer wat actie. We tilden de jongen weer op de ambulance brancard en gingen gauw door naar het andere ziekenhuis.

Hier aangekomen ging het allemaal superlangzaam. De verpleegkundigen van dat ziekenhuis hebben 15 minuten lang geprobeerd de saturatie (zuurstof in bloed) te meten alleen de handen waren hier te koud voor. Toen op een gegeven moment de saturatie meter aangaf dat hij een saturatie van in de 60 had (wat hoogstwaarschijnlijk niet klopte vanwege de koude handen) werd hij gauw naar binnengebracht. Hier werd hij op de zuurstoftank van hun gezet en kreeg hij eindelijk meer zuurstof toegediend. Ze gingen bloed bij hem afnemen om het te onderzoeken en daarna was het weer wachten. Het ziekenhuis had namelijk geen leeg bed en ook geen brancard beschikbaar. Toen onze ambulancechauffeur aangaf dat hij buiten een brancard had zien staan, werd deze gauw gepakt. We hebben met zijn alle de jongen over getild, alleen het grote nadeel van deze brancard was dat de jongen volledig plat lag. De brancard kon ook niet meer rechtop gezet worden dus dat was een groot probleem.

De ambulancechauffeur maakte zich zichtbaar zorgen om de jongen en probeerde dan ook te zorgen dat de jongen wat hoger kwam te liggen met zijn hoofd. Achteraf bleek dat hij die jongen kende en dat hij zich daarom dus zoveel zorgen maakte. Ik vroeg het nummer van de begeleider zodat ik kon vragen hoe het met de jongen was en wat er nou aan de hand was. Hierna zijn we weer teruggereden naar Lamin en naar bed gegaan in de hoop dat ik een goede nacht zou hebben.

Rotdag
Die nacht heb ik heel onrustig geslapen, ik wist niet zo goed wat het was maar ik heb niet lekker geslapen. Toen ik aan het ontbijten was heb ik de begeleider van de jongen een berichtje gestuurd om te vragen hoe het met de jongen gaat. Maar nog geen 20 minuten later hoorde ik (“per ongeluk”) dat de jongen die nacht overleden was. Hij was een paar uur nadat wij hem daar hebben achtergelaten overleden en helaas weten we niet waaraan. Dit raakte mij super erg aangezien hij een paar maanden ouder was dan dat ik ben. Iedereen was die dag wat overstuur en niet in zijn hum. 

Alle artsen (Engelse, Nederlandse én Gambiaanse arts) hebben de jongen gezien en wisten wel dat hij ziek was, maar niet dat die zo ziek was dat hij zou overlijden. Ze hebben het dan ook met zijn allen nog even er over gehad om zo te kijken of ze niet wat hebben gemist en of ze juist gehandeld hebben. 
Ik heb die dag verder niet zoveel gedaan, ik was niet blij en voelde me best wel rot. In de avond ging ik toch nog maar even beneden kijken en heb toen nog even geholpen bij de triage. Daar kwam een klein meisje binnen met een watten-bolletje in haar oor. Deze zat best wel diep en ondanks dat ik zei dat we haar moeten doorsturen naar de KNO-arts, was de verpleegkundige wel overtuigd dat het mogelijk was om het eruit te spuiten. Ondanks dat ik dit nogmaals had aangegeven, ging hij het proberen. Het was hartbrekend om het te zien, het meisje had zoveel pijn en er werd niets uitgelegd. Na twee spuiten gingen we weer kijken en toen zat het bolletje nog verder in het oor. Toen moest het meisje alsnog doorgestuurd worden….

Als afsluiting van de dag ben ik nog even gaan bellen met mijn ouders en heb ik een oxazepam genomen om zo een goede nacht te kunnen maken.

Weekend
Het weekend was niet heel bijzonder maar wel chill. Op vrijdag ben ik toch nog maar even gaan werken en zijn we na de intervisie richting de kust gegaan. We hadden besloten dat we twee nachtjes in het hotel gingen slapen (waarvan 1 nachtje gratis) en hebben weer bij Cassy’s gezeten om te werken aan ons onderzoek. 

We hebben zaterdagavond eerst gegeten met een jongen van het hotel en daarna zijn we naar een reggae bar gegaan met 1 van de ambulancechauffeurs. Het was supergezellig en ik heb even ergens anders aan kunnen denken. 

Het rest van het weekend was niet zo heel bijzonder en we zijn weer op tijd richting Lamin gegaan. De week was dus super gek, van een heftige casus in het ziekenhuis naar een lekker weekendje aan de kust. Maar ook de week waarin we de Korité hebben gevierd met onze buurmannen. 

Bedankt weer voor het lezen en tot de volgende blog!

Liefs van mij xxx 

Ik zit gewoon alweer 7 weken in The Gambia. De tijd vliegt en over 4 weken zit ik alweer in het vliegtuig naar Nederland. Deze week was een bewogen week, van een reanimatie naar een feestavond om koningsdag te vieren, we hebben weer in een hotel geslapen en het was ook een week van afscheid nemen. 

Werken in het LHC
Deze week heb ik weer een aantal dagen gewerkt. Mijn knie deed helaas nog steeds pijn dus ik heb voornamelijk bij de triage gezeten. Als er een emergency binnen kwam ben ik wel gaan kijken maar het was niet heel gek druk. Het is de laatste week van de Ramadan en de verwachting is dan ook dat het volgende week druk zal gaan worden. Wel hebben we een heftige gebeurtenis meegemaakt deze week. We hadden namelijk een reanimatie…

Reanimatie
Op woensdag was ik boven een filmpje aan het kijken om een beetje uit te rusten voor die avond dat we koningsdag gingen vieren. Ik hoorde de ambulance voor rijden dus ik was al even op het balkon kijken en zag mijn studiegenootje en een man de ambulance instappen. Nog geen 10 minuten later hoor ik een geluid, loop ik naar het balkon toe en zie ik dat het studiegenootje aan het reanimeren is. 

Gelijk ben ik naar de andere verpleegkunde student gelopen en we besloten samen dat we naar beneden moesten om haar te ondersteunen. Ik hoorde dat de arts nog boven was dus ben naar hem toe gerend om te zeggen dat er een reanimatie gaande was en we zijn met zijn 3en naar beneden gegaan. Op dat moment had een andere verpleegkundige de reanimatie overgenomen en werd er adrenaline gehaald. Ook werd er gevraagd om de AED dus die zijn we gaan zoeken. We vonden er 1 maar dat bleek de oefen AED te zijn.. Weer naar beneden gerend en daar stond de baas van het LHC en die is meegelopen om de “echte” AED te pakken. Ik ben naar beneden gelopen, AED werd aangesloten en de andere verpleegkunde student nam de reanimatie over. Er waren naast de twee verpleegkunde studenten uit Nederland nog twee lokale verpleegkundigen die ook aan het reanimeren waren. 

Hierdoor kon ik makkelijker de keuze maken om zelf niet te gaan reanimeren maar juist meer te assisteren, dus AED halen, handschoenen pakken en kleinzoon een beetje op afstand te houden. In totaal hebben “we” een halfuur gereanimeerd, waarna we zijn gestopt. De AED gaf meerdere malen aan dat er geen schok toegediend kon worden dus helaas konden we die ook niet gebruiken.

Ik ben toen een laken gaan halen om de man af te dekken zodat hij naar binnen gereden kon worden. Binnen hebben we het infuus en katheter verwijderd en hebben we zijn gezicht schoongemaakt. Hierna zijn we naar boven gegaan waar de ontlading kwam. In het begin kwam het bij mij nog niet echt binnen maar een half uur later wel . Het voelde voor mij alsof ik niet echt iets heb kunnen bijdragen. Ik heb niet gereanimeerd, niet beademend dus heb ik niet bijgedragen zei mijn hoofd. Maar bij het terugdenken eraan en praten met de andere meiden en mijn moeder besefte ik mij meer en meer dat ik wel degelijk heb bijgedragen. Ik heb gerend ondanks dat mijn knie onwijs pijn deed, ik ben de AED gaan halen en heb dus dingen aangegeven. 

De anderen zijn nog even gaan werken en ik ben boven gebleven en ben gaan kleuren om mijn gedachten even te verzetten. Na werk was het tijd om weer richting Senegambia te rijden want…

Koningsdag
Het was koningsdag en de ambassade van Nederland in The Gambia had een feestje georganiseerd. We gingen eerst naar het vaste hotel omdat we daar sliepen en zijn nog even wat gaan drinken bij ons vaste café. Rond 20.00 uur zijn we richting het feestje gegaan en daar aangekomen was het best wel heel anders dan verwacht.

We stonden daar een beetje te kletsen en opeens kwam er een groep meiden op ons af en die gaven aan dat wij de eerste jongeren waren die ze tegen kwamen. We raakten aan de praat en al gauw besloten we dat we wat gingen eten met zijn allen en dat we ergens anders heen gingen. Eerst zijn we naar ‘Paradiso’ gegaan en hebben we pizza gegeten. Vervolgens zijn we naar een Nederlands café/kroeg gegaan. We hebben staan dansen met lokale dansers en het was echt heel gezellig. 

Het werd best wel laat dus het was heel fijn dat we sliepen in het hotel. Rond 2 uur zijn we terug gegaan naar het hotel en hebben we nog een duik genomen in het zwembad. In. Het water was het heerlijk alleen bij het eruit gaan was het best wel koud. Na een heerlijk warme douche zijn we onze bedjes ingekropen en zijn we gaan slapen.

Studeren
De dag na koningsdag hebben we het rustig aan gedaan, we hebben wat gestudeerd en zijn in de avond uit eten gegaan. Mijn studiegenootje  en ik doen dus onderzoek naar de hand hygiëne in het Lamin Health Center en zijn al heel eind. Zo hebben we eigenlijk alle gegevens en kunnen we gaan kijken naar de aanbevelingen en de interventies. We studeren eigenlijk standaard bij Cassy’s, het standaard cafe waar we heen gaan als we in Senegambia zijn. Ze hebben heerlijke ijskoffie en over het algemeen goed internet.

In het weekend hebben we ook weer gestudeerd maar was het ook tijd om voor het laatst met de Engelse arts te eten, en voor het eerst met de mondhygiëniste en de nieuwe Engelse arts.

Afscheid
De engelse arts, die hier al was sinds dat ik hier was, ging samen met haar partner doorreizen en ging dus het LHC verlaten. Een paar dagen daarvoor hadden we ook al afscheid moeten nemen van de Nederlandse arts dus het waren veel veranderingen. Op woensdag waren er ook vijf nieuwe huisgenoten aangekomen.. 4 studenten die studeren voor mondhygiëniste en 1 nieuwe engelse arts. We hebben met zijn allen voor de laatste keer samen gegeten en daarna was het tijd om afscheid te nemen van de Engelse arts. De Engelse arts had wel een cadeautje achtergelaten in het LHC.

Kitten
Ze had namelijk een kitten gevonden en deze liet ze achter voor ons. Ondanks dat het bekend is dat er geen huisdieren in het LHC mogen had ze hem/haar gewassen en in een doos gezet. Zij was er nog een dag dus vanaf zondagavond moesten wij voor het kitten zorgen. 

Zondag
Voordat we weer naar het LHC gingen hebben we nog even gestudeerd en zijn we gaan fietsen. Eerst wilden ik eigenlijk niet mee gaan fietsen, in Nederland heb ik een elektrische fiets omdat anders mijn knieën heel snel pijn gaan doen. En aangezien ik al last van mijn linker knie had leek het me niet verstandig. Maar ik vond het toch wel leuk om een keer te doen want dan kan ik tenminste zeggen dat ik heb gefietst in The Gambia ;) 

We zijn naar Cape Point gefietst, zijn tussendoor even gestopt bij souvenir winkeltjes en hebben wat gedronken. Het was erg leuk en we werden soms best raar aangekeken, want het is nou eenmaal een grappig gezicht, vier Nederlanders op een fiets door The Gambia. 

In de avond zijn we eerst nog even een hapje gaan eten en daarna zijn we toch echt richting het kitten gegaan. Aangekomen konden we eerst het kitten niet vinden, de arts had gezegd dat hij/zij in het opslaghok naast de keuken zat alleen die zat dus op slot. Na veel zoeken vonden we hem/haar in een ander opslaghok, gelukkig maar. We hebben hem/haar wat eten gegeven en daarna is het kitten meegegaan naar de slaapkamer van een andere verpleegkunde student en zijn we gaan slapen.

Zoals je kunt lezen was het echt wel een bewogen week, en dan heb ik nog niet eens geschreven dat ik ook nog ben wezen suppen. En niet gewoon een uurtje, nee 3 uur lang. Het was onwijs mooi omdat de zon langzaam onder ging en het was heerlijk verkoelend op een hele warme dag. 

Ik ben benieuwd wat volgende week gaat brengen en hoop op een wat rustigere week wat betreft zorg. Daarnaast is het de week waarin in de Ramadan afgelopen is en we zijn al door meerdere mensen uitgenodigd om dit samen met hun te vieren.

Tot de volgende blog!

Liefs van mij xx

​En toen was week 6 alweer voorbij, ik zit nu net iets over de helft van mijn totale verblijf in The Gambia. En over maar een maand komt mijn moeder naar The Gambia, en daarna reizen we samen weer terug naar Nederland. 

Deze week heb ik veel gewerkt, maar heb ik ook in de avond veel bij de avonddienst gezeten samen met de Engelse arts. Benieuwd naar wat ik voor de rest heb gedaan? Lees dan vooral verder ; )

Werken in LHC
Deze week heb ik maar liefst vier dagen achter elkaar gewerkt. Maandag en dinsdag waren erg rustig en gebeurde er niet heel veel spannends. Maar op dinsdag kwam er een vrouw binnen op de emergency kamer. Deze vrouw was twee maanden geleden bevallen en had sindsdien wat lichte klachten, maar sinds deze week was ze goed ziek. Toen ze binnenkwam had ze een onwijs lage saturatie (83% ipv. 99%) en een hele hoge ademhalingsfrequentie (40 ipv. onder de 20). Daarnaast viel het ons ook op dat ze erg opgezette voeten had en vond de arts haar longen en hart niet klinken zoals ze horen te klinken. 

In eerste instantie was het de bedoeling dat ze met wat medicatie even een half uur gingen wachten maar de Engelse arts kwam eerder terug en wilde haar toch gaan insturen. Ze vertrouwde het niet en ook omdat haar buik na twee maanden nog steeds niet de oorspronkelijke vorm heeft terug gekregen. Normaal moet namelijk na de zwangerschap alle organen weer vanzelf op de juiste plek terug gaan, alleen dit was na twee maanden bij deze vrouw nog steeds niet gebeurt.

Het werd dus een ritje met de ambulance en dit keer wilde de Engelse arts ook graag mee. Dus zijn we met zijn tweeën en de buurman van de vrouw, met de ambulance naar het ziekenhuis gegaan (of course was de ambulance chauffeur er ook). Voor de Engelse arts was het de eerste keer en die vond het dan ook zichtbaar leuk. En ondanks dat ik al een aantal keer ben mee geweest blijf ik het erg leuk vinden, je ziet veel van het land en je rijdt lekker hard voor Gambiaanse begrippen. 

Op woensdag kwam er in de namiddag een man binnen, ik was toevallig nog even beneden en werd er door de andere verpleegkundige bij geroepen. Deze man had overal huiduitslag, maar had ook een soort van epileptische aanval. Daarnaast had deze man ook een hele gekke ademhaling en een lage saturatie. Mijn gevoel zei vrijwel direct dat deze man het niet zou gaan redden, maar ik wilde hem absoluut niet opgeven. Het heeft een hele tijd geduurd maar op een gegeven moment werd de knoop doorgehakt dat hij naar het ziekenhuis moest met de ambulance. De ambulance werd voorgereden, hij lag op de brancard en al bijna in de ambulance toen de arts toch nogmaals hem wilde zien. Na 5 minuten kwam de arts naar buiten en gaf aan dat de man overleden is. Dit was heftig omdat het mijn eerste overledene was in The Gambia maar ergens had ik me er wel op voorbereid want ergens voelde ik het wel al aan. 

Op donderdag ben ik wel gewoon weer gaan werken, dit zodat er nergens hele hoge drempels ontstaan die ik ga ontlopen. Ik ben bij de triage gaan zitten en al vrij snel kwamen er twee vrouwen binnen die beide gekke klachten hadden. De ene vrouw was 81 jaar, en was al een maand niet helemaal zichzelf. Maar sinds die dag ervoor kon ze niet meer lopen en communiceerde ze ook niet meer. Goed om te weten is dat deze vrouw doof is en niet kan praten. Deze vrouw had ook nog eens een hele hoge bloeddruk en klachten van pijn op de borst en in de buik. Ik heb haar gelijk doorgestuurd naar de female ward en heb de verpleging de arts laten waarschuwen.

Nog geen half uur later kwam er een andere vrouw binnen, onrustig in beweging, kon ook niet meer praten en ook niet meer lopen. Deze vrouw kon moeilijk stil zitten en na heel lang proberen is het toch gelukt om de bloeddruk op te nemen. Deze was ook te hoog dus werd ook zij opgenomen.
In eerste instantie werden beide niet ingestuurd en was het plan ze in het LHC te houden. Maar tijdens de lunch besloot de Engelse arts toch dat ze de eerste vrouw gaat insturen. Vlak voor de lunch werd deze vrouw namelijk onwel en sindsdien gebruikte ze haar linkerkant van haar lichaam niet meer. De arts wilde graag dat er een scan van het hoofd werd gemaakt omdat het goed mogelijk was dat het een hersenbloeding is maar het kan ook een bloedstolsel zijn. De behandeling van beide ziektebeelden is het tegenovergestelde, bij een bloeding wil je juist medicijnen die stolling stimuleren toedienen, en bij een stolsel wil je juist bloedverdunners toedienen. 

Ik ben meegegaan met deze vrouw omdat ik het graag wilde afronden van a tot z. Toen we aankwamen en we haar hadden overgedragen aan het ziekenhuispersoneel appte de Engelse arts. De andere vrouw van die ochtend werd ook ingestuurd omdat ook van haar een scan gewenst zou zijn. De ambulance chauffeur B-boy was niet helemaal blij hier mee omdat het verkeer chaos was. Maar hij had de andere ambulance chauffeur Adama gebeld en die zou de tweede keer gaan rijden. 

Bij terugkomst was er even wat onduidelijkheid over of ze nou wel of niet werd ingestuurd. Maar na nogmaals overleg met de familie en de arts werd toch besloten haar in te sturen. Dus gingen we wederom alles voorbereiden en werd de ambulance chauffeur gebeld en toen hij (Adama) er was konden we richting het ziekenhuis gaan rijden.

Koken
Van maandag tot en met woensdag was het stil in het pand, hierdoor was het erg gezellig om richting 5 uur bij de avonddienst te gaan zitten. Zij gaan dan met zijn allen eten koken en om 19.20 uur met zijn allen eten om het vasten te breken. Alle gerechten zijn met vis of met vlees maar als je die er tussen uit haalt is het erg lekker. Wel is het vaak erg pittig maar met wat water en/of brood is het goed te doen. Op dinsdag is de Engelse arts met een verpleegkundige boodschappen gaan doen om op woensdag samen te koken. Daarnaast ging ze baobab juice maken, dit is een heel proces. Het is erg romig en melkachtig waardoor ik het niet heel lekker vond helaas… Het is erg gezellig om bij de collega’s te zitten omdat je ze zo wat beter leert kennen en zij jou. Ik merk gewoon dat ook tijdens de diensten ze meer met je gaan praten zodra ze je wat beter kennen.

Relaxen
Doordat ik de nacht van woensdag op donderdag verschrikkelijk had geslapen was ik onwijs moe. Hierdoor heb ik de nacht van donderdag op vrijdag maar liefst 12 uur achter elkaar geslapen. Dit deed me onwijs veel goeds. Helaas was ik nog steeds licht verkouden dus ik besloot een dagje heel rustig aan te doen. In de middag zijn we met zijn vijven op de foto gegaan met de avonddienst en hebben we daarna met henna op onze nagels laten zetten. Het zag er in het begin onwijs leuk uit, alleen begon het op een gegeven te branden en liep het uit. Hierdoor zijn we eigenlijk allemaal niet blij met het resultaat, dus dat wordt twee maanden even afzien, hahaha. 

Weekend vieren in Senegambia
In het weekend zijn we alweer richting Senegambia gegaan, we hebben een nachtje in ons vaste hotel geslapen. Voor de rest hebben we voornamelijk zitten studeren in een café met heerlijke ijskoffie. Dit café heeft goede wifi waardoor we lekker door konden werken, en doordat we even in een andere omgeving zaten hadden we ook goede focus. En niet geheel onbelangrijk het is een stuk koeler aan de kust.

Dit was alweer week 6 van mijn verblijf in The Gambia. We schieten nu lekker op met ons onderzoek (mag ook wel) en weten wat we de komende weken nog voor het onderzoek moeten doen. Tot volgende week!

Liefs van mij xx

Deze week ben ik alweer 5 weken in The Gambia, al 5 weken leef ik tussen de Gambianen, gaan we weekendjes naar het strand ter verkoeling en werk ik in het Lamin Health Center. Al 5 weken woon ik samen met leuke personen en werk ik samen met hele leuke collega’s.

Week 5 was een week waarin ik weer heb gewerkt (surprise, surprise), ik een paar dagen rustig aan heb gedaan, maar we ook Pasen klein hebben gevierd. 

Werken in het LHC
Op maandag heb ik een dagje bij de verpleegkundige gezeten in de triage. Zoals ik in een eerdere blog al had uitgelegd komen de patiënten na de receptie eerst naar de verpleegkundige bij de triage. Hier worden alle vitale functies gecontroleerd, wordt de patiënt gewogen en wordt er bij de vrouwen uitgevraagd wanneer ze voor het laatst hun menstruatie hebben gehad. Maar ook worden de klachten uitgevraagd zodat de arts bij binnenkomst gelijk kan zien wat er speelt. 

Ik heb die dag voornamelijk achter de computer gezeten omdat ik volgens hun het beste kan typen. Soms was er wat frustratie, bijvoorbeeld als er niet juist werd vertaald of als de nurse attendant weer continu op haar telefoon zat. Maar goed, alles is gelukt en daar gaat het uiteindelijk om. Op woensdag heb ik ook nog een dagje in het LHC gewerkt, wederom bij de verpleegkundige bij de triage. Op donderdag kwam er een meisje van 7 jaar binnen die een grote longontsteking had. Ze moest een infuus krijgen alleen lukte dit niet in 1 keer, en helaas ook niet in 2 of 3 keer. Bij de 4e keer en twee verpleegkundigen verder zat het infuus dan eindelijk goed en kon het infuus antibiotica? gaan inlopen. Daarnaast kreeg het meisje ook wat zuurstof om het ademen wat makkelijker te maken. In de middag waren er opeens een hele hoop mannen op het terrein van het LHC. Dit kwam, kwamen we na een tijdje achter, doordat er een begrafenis was.

Begrafenis
Bij het LHC is er een klein mortuarium, hier was een overledene neergelegd ter overbrugging naar de begrafenis. Meestal gebeurt hier de begrafenis nog op dezelfde dag als dat de persoon overleden is. De overleden persoon wordt eerst verzorgd, een man door mannen en een vrouw door vrouwen. Daarna wordt de overleden persoon in een groot doek gewikkeld en in een kist gelegd. Deze kist wordt niet mee begraven en wordt dus voor alle overleden personen gebruikt. Bij de begrafenis zijn voornamelijk mannen aanwezig, en als er al vrouwen aanwezig zijn moeten deze helemaal achteraan staan. De vrouwen mogen ook niet mee naar de begraafplaats als de overledene wordt begraven. Dit is omdat het geloof zegt dat vrouwen hun emoties niet goed kunnen beheersen. 

Nadat er een laatste gebed gezegd is wordt de overledene naar de begraafplaats gedragen en wordt daar uit zonder de kist maar in de doeken op zijn/haar zij in het graf gelegd met de neus richting Mecca.

Pasen
Op donderdag en vrijdag hebben we met alle huisgenoten (naast mij twee andere verpleegkunde studenten en twee artsen) een beetje Pasen gevierd. Doordat de anderen op zaterdag richting Dakar gaan hebben we op vrijdag het paasontbijt gehouden. Op donderdag heb ik niks eigenlijk niet zoveel gedaan omdat mijn benen weer niet wilden. Maar ik heb wel in de avond naar de Passion op de Nederlandse TV gekeken. Dit kijk ik normaal gesproken altijd met mijn moeder alleen doordat ik nu natuurlijk in The Gambia zit lukt dat niet. De wifi was eigenlijk niet goed genoeg maar met de data van mijn mobiel was het toch goed te volgen. Ik heb er weer van genoten, want wat waren het leuke acteurs dit jaar.

Weekend
Het weekend was ik alleen met de Engelse arts. Op zaterdag zijn we met zijn tweeën naar Senegambia gegaan en hebben daar heerlijk gerelaxt bij het zwembad. We hebben geluncht op het strand bij Poco Loco en even op het strand gewandeld. Bij het hotel even gezwommen en heerlijk liggen lezen. In de avond zijn we even naar het supermarktje gelopen en zijn we daarna doorgelopen naar de Libanees om avond te eten. Het was weer super lekker en na het avondeten zijn we weer richting Lamin gegaan. 

Op zondag konden we niet echt ergens heen doordat de Engelse arts ‘on-call’ was. Zij moet dan binnen 15 minuten bij het LHC kunnen zijn dus er bleven vrij weinig opties over. Maar wat we wel konden doen was bij Lamin Lodge gaan lunchen. We zijn daar rustig heen gewandeld, maar toen we daar aankwamen zagen we al veel apen zitten. En nadat we een paar weken geleden bijna zijn aangevallen door apen was ik niet heel enthousiast om daar te gaan lunchen. Helaas hadden we onze lunch al besteld maar die konden ze gelukkig inpakken zodat we hem in het LHC konden opeten. We kregen een gratis lift terug omdat de eigenaar van Lamin Lodge het niet vond kunnen dat we met eten moesten terug lopen. Na lekker geluncht te hebben kwam een verpleegkundige van het LHC lichtelijk in stress naar boven gelopen.

Spoedgeval
De verpleegkundige had blijkbaar al een aantal keer de Engelse arts proberen te bellen maar de telefoon was niet overgegaan. Er was een vrouw langs gekomen die volgens de verpleegkundige een psychose heeft. Toen we gingen kijken was het de vrouw die 3 weken geleden was bevallen, maar waarvan haar kindje een paar uur na de geboorte overleden was. Deze vrouw sliep al 3 weken niet en was dus doodop. De arts gaf haar wat slaapmedicatie mee en adviseerde haar en haar man er veel over te praten en zei ook dat het tijd kost om zo een acuut trauma te verwerken.

Nadat we bij die vrouw klaar waren kwam er een taxi hard aangereden, in de taxi lag een vrouw die buiten bewustzijn was. Toen die vrouw eenmaal in de emergency room lag gingen we met meerdere verpleegkundigen en de arts haar onderzoeken. Het leek erop dat ze een epileptische aanval had gehad. Het leek alsof ze niet meer in die aanval zat maar had nog wel af en toe schokjes en haar saturatie (zuurstof in het bloed) was aan de lage kant. 

We kwamen er achter dat er geen Diazepam (middel tegen epileptische aanval) aanwezig was en dat ook de zuurstof al in gebruik was en we geen andere meer hadden. Hierdoor moesten we wel beslissen dat we haar gingen doorverwijzen naar een ander ziekenhuis. Dit werd gedaan met de ambulance omdat de vrouw nog steeds niet aanspreekbaar was en ze elk moment ook weer een nieuwe aanval kon krijgen. Ik ben meegegaan in de ambulance, wat ik altijd wel erg leuk vind om te doen. Het verkeer viel heel erg mee en we waren dan ook wel snel in het ziekenhuis. 

Zoals je wel kan lezen was het een bewogen week, met ontspanning maar ook wat adrenaline door de emergencies. De andere verpleegkunde studenten en Nederlandse arts zijn nog tot woensdag 20 april in Senegal dus volgende week zal het nog een paar dagen stil zijn in het LHC. 

Bedankt weer voor het lezen, ik hoop dat jullie het leuk vinden om meer van mijn verhalen te lezen en wie weet tot de volgende blog weer ; )

Liefs van mij xxx

Hoi Lieve Allemaal,

Je raad het nooit (of wel ;)) maar ik zit al weer 4 weken in The Gambia. De tijd gaat best wel hard en op sommige momenten vind ik dat jammer maar op sommige momenten ook wel prima ofzo. Maar goed, jullie zijn hier om te lezen wat ik deze week heb meegemaakt. Veel leesplezier :)

Ruzie met mijn lichaam
Het afgelopen weekend was erg leuk (zoals je hebt kunnen lezen in mijn vorige blog) maar ook erg vermoeiend. Dit merk ik helaas gelijk aan mijn lichaam, ik ben moe, alles en nog wat doet zeer en ik heb nergens puf voor. Maar goed die dagen mogen er zijn en dan is rustig aan doorgaan maar wel rust nemen het beste. Doordat ik even ruzie had met mijn lichaam ben ik op maandag niet gaan werken. Wel heb ik mijn visum laten verlengen zodat ik echt 3 maanden in The Gambia mag zijn 

Werken in LHC
Op dinsdag, donderdag en vrijdag ben ik wel gaan werken in de kliniek. Ik begin het steeds leuker te vinden en ik kijk vooral elke week uit naar de antenatal clinic. Verder was het niet heel veel nieuws behalve dat er een vrouw langs kwam met een verdikte schildklier (zij werd doorgestuurd). 

Studeren in het hotel
Op dinsdagavond gingen we wederom naar het Bamboo Lodge hotel, het wordt haast een gewoonte ;). Een huisgenootje had op woensdag een belangrijke meeting online waarvoor ze goede wifi nodig had. Daarnaast hadden mijn reisgenoot en ik ook een belafspraak met de docent van de minor dus ook voor ons was goede wifi wel handig. Op dinsdagavond zijn we Indisch gaan eten bij ‘Mango’, samen met de andere huisgenoten. Dit was voor mij compleet nieuw maar op zich was het best lekker. Op woensdag hebben we wat aan school gewerkt, zijn we gaan wandelen over het strand, hebben lekker geluncht en avond gegeten en voor we het wisten was de woensdag alweer voorbij. We zijn weer terug gegaan met de taxi naar Lamin en de hitte, want aan de kust is het heerlijk koel (soms zelfs koud).

Hitte (40+)
In Lamin was het op een aantal dagen boven de 40 graden Celsius, en dat is echt heel warm. Het liefst wil je op zo’n dag niks doen maar ja er moet toch echt gewerkt worden. Door de lokale supervisor werd er gezegd dat het vanaf nu alleen maar warmer gaat worden omdat we richting het regenseizoen gaan. Maar hopelijk bouwt het rustig op en hebben we alsnog gewoon lekkere koele dagen (30 graden ofzo) er tussen. 

Senegambia
Vrijdag was het nog steeds zo warm en we hadden dan ook het idee om na werk naar de kust te gaan. Zoals ik eerder al schreef is het bij de kust koeler door de wind vanaf zee. We liepen naar de hoofdstraat in Lamin en pakten een taxi, het is altijd lekker onderhandelen maar meestal lukt het wel voor een redelijk goedkope prijs. In Senegambia aangekomen hebben we over het strand gewandeld en zijn we uiteindelijk bij een restaurantje op het strand gaan zitten. We hebben een spelletje gespeeld en zijn daarna naar binnen verhuisd om te gaan eten. Na het eten zijn we gauw terug gegaan naar Lamin wanttttttt

Safari
Ik ga op safari (!!!!) in Senegal, maar ik moet wel kneiter vroeg op… 
Op zaterdag ging ik dus op safari samen met de Engelse arts en haar zusje. De safari was echt iets wat ik heel graag wilde doen en ik kon deze kans dan ook niet voorbij laten gaan. Nadat ik op vrijdag mijn tas had ingepakt en mijn camera had opgeladen ben ik gauw mijn bedje ingedoken. Na een niet al te beste nacht was het dan toch echt zover om me klaar te gaan maken en naar beneden te lopen. Beneden stond namelijk de tourguide te wachten (om maar liefst 06.00 uur in de ochtend). Nadat we de andere hadden opgehaald zijn we naar Banjul gereden.

In Banjul hebben we de auto geparkeerd en zijn we gaan lopen richting de ferry. Met de ferry gingen we de oversteek maken naar Barra (nog in The Gambia), waar een jeep zou klaar staan. Het was best wel mooi om met de zonsopgang op de ferry te zitten en het was ook nog eens een beleving. Op de ferry zitten namelijk onwijs veel lokale mensen die moeten reizen voor hun werk van de ene naar de andere kant van The Gambia.

Toen we aankwamen stond de chauffeur van de Jeep ons al op te wachten. We mochten instappen in de Jeep (Toyota), en niet gewoon op de achterbank maar in een open bak. Er zaten geen riemen in dus we moesten ons goed vast houden want er liggen best wat hobbels in de weg. De grens van The Gambia en Senegal was ongeveer een half uur rijden, bij de grens moesten we eerst onze paspoort afgeven zodat er door de Gambiaanse douane een stempel gezet kon worden. Daarna moesten we allemaal met ons eigen paspoort naar de douane van Senegal. Hier werd er een foto gemaakt, namen ze je vingerafdrukken en vroegen ze wat je ging doen in Senegal. Gelukkig deden ze niet heel moeilijk en waren we er dan ook vrij snel doorheen.

Daarna was het nog 45 minuten rijden voordat we dan toch echt bij het safaripark aankwamen. Omdat we al in een Jeep zaten mochten we met dit voertuig de safari gaan doen en stapte er een gids van het park in. Ik pakte snel mijn camera er bij en daarna ging ik samen met de anderen staan op de bankjes, zo konden we de dieren het beste zien. 

Neushoorn, buffalo’s, antilope, zebra’s en GIRAFFEN
Bij de eerste voederplaats stonden gelijk een heleboel verschillende dieren. Deze dieren keken eigenlijk niet meer op van dat er auto’s reden en gingen gewoon door met wat ze aan het doen waren, eten. Het was ook erg grappig om te zien dat er andere toeristen in een grote jeep zaten met z’n 25en ofzo. Gelukkig zaten wij in een “kleine” Jeep en konden we bij de chauffeur en gids aangeven als we ergens wat langer wilde blijven staan. Daarnaast was “onze” Jeep ook veel wendbaarder waardoor we nog meer dieren konden zien of de dieren beter in beeld konden krijgen. 

De giraffen zijn het lastigst om te vinden, en op die zaterdag waren er nog maar 2 gespot. De gidsen hebben onderling met elkaar contact en op een gegeven moment werd de locatie van waar de giraffen waren door gegeven. We gingen er in een goed tempo (we moesten ons echt even goed vast houden) heen om zo hopelijk op tijd te zijn. Helaas liepen de giraffen weg maar de chauffeur en gids zeiden wat in een dialect en we gingen wat kleinere weggetjes op en voor we het wisten hadden we ze weer in beeld. Er waren nog twee andere grote Jeeps (de blauwe) die ook op dat moment daar waren, maar daar konden we (heel flauw) lekker voor gaan staan. Het was een grappig gezicht om te zien dat de andere toeristen ons aankeken van ‘wat doen jullie nou?’. Maar de chauffeur had door dat ik en mijn huisgenoot foto’s aan het maken waren en wilde ons zo goed mogelijk positioneren. Na een goede fotoshoot met de giraffen ;) gingen we weer door. Na nog wat kleine dieren en wat antilopen gespot te hebben, hebben we het park verlaten. We hebben even wat gegeten en gedronken en daarna zijn we weer terug gegaan naar The Gambia. 

De terugweg met de ferry was onwijs chaotisch. Om niet al te lang te moeten wachten moesten we illegaal door een hek dringen waar normaal de auto’s enkel door heen mogen. Onze gids probeerden eerst de politie over te halen maar dit liep uit in een flinke discussie wat voor ons op een ruzie leek. Daarna verhuisde de hele menigte een stukje naar links waar nog een hek was. Nadat er een aantal auto’s doorheen waren gegaan kreeg de politie het hek niet op tijd dicht waardoor de hele menigte ging duwen. De menigte drukte zichzelf door het hek heen en dankzij een lokale jongen hebben ook wij het gered. Op de ferry gingen we even goed dood door de hitte (het was 13.00 uur op dat moment) en we waren dan ook blij toen we weer terug waren. 

Hotel
De rest van de zaterdag hebben we rustig aan gedaan, ik heb een hele luxe en veel te dure hotelkamer geboekt. Na even geluncht te hebben met een pizza op de kamer, zijn we gaan zwemmen. Na het zwemmen hebben we ff gedoucht, of naja ik had een freaking bad dus je raad het al wat ik heb gedaan. Daarna hebben we de taxi gepakt naar een restaurant genaamd Mango, dit is een indisch restaurant waar we eerder die week al een keer gegeten hadden. Daarna zijn we heerlijk ons bedje in gedoken. 

Crocodile pool, craft market, jurk ophalen en eten bij de Libanees
Op zondag zijn we na het chillen in het hotel en lunchen op het strand naar de crocodile pool gereden. Hier was eerst een klein museumpje maar ook een vijver met allemaal krokodillen (verrassend he). Deze krokodillen mocht je aanraken, maar dat heb ik even over geslagen. Na de krokodillen zij we nog even langs een craft market gegaan voor wat souvenirs (ik heb niks gekocht). En daarna zijn we dan toch echt onze jurken gaan ophalen. Ik had een week geleden een jurk besteld (zie andere blog) en deze was klaar. Aangekomen kreeg ik hem te zien en was ik er echt super blij mee. Zo blij dat ik gelijk nog een andere jurk heb besteld, dit keer een lange sjieke jurk van donkergroene stof met dezelfde kleur bloemen en een goud randje. 

Tijdens het bestellen van de nieuwe jurk kwamen ook de twee andere verpleegkunde studenten aan bij het winkeltje. Met hun ben ik later gaan eten bij de Libanees, wat echt super lekker was. Daarna was het dan toch weer tijd om terug te gaan naar Lamin. 

Het was een druk weekje en dat merk ik gelijk aan mijn lichaam helaas, maar het was het meer dan waard. Ik heb mooie foto’s kunnen maken met mijn camera en heerlijk gegeten met de meiden. 

Dat was dan alweer mijn 4e week in The Gambia. Ben je nou benieuwd naar week 5 in The Gambia? Hou dan vooral ook facebook in de gaten (@gewoonLisa). 

Liefs van mij xxx

Hoi Lieve allemaal!

​En toen was mijn derde week hier in The Gambia al weer voorbij. Aan de ene kant gaat het voor mijn gevoel redelijk snel en aan de andere kant gaan de dagen ook weer niet heel snel voorbij. Als ik op de werkvloer ben is er geen stress en loopt iedereen in standje traag, en het woord emergency komt niet echt voor in het Gambiaanse woordenboek. 

Rust
Nadat we het weekend bij Bamboo Lodge hotel waren geweest had ik op zondag al een dagje rust ingebouwd. Helaas had mijn lichaam niet genoeg aan maar 1 dagje en daarom werden het er wat meer. Op dit moment heb ik weer last van mijn knieën en veel lopen door het zand (ja hier ligt overal zand..) is dat niet zo prettig. Op maandag en dinsdag had ik dan ook een dagje niks ingepland, wel eventjes wat gelopen om een broodje te halen en wat geld op mijn Gambiaanse simkaart te zetten. 

Ook op woensdag heb ik nog even rustig aan gedaan. De andere meiden uit Nederland waren die dag ook vrij en die wilde er in de namiddag graag op uit. Ik twijfelde onwijs of ik mee wilde of niet maar uiteindelijk besloot ik toch dat het verstandiger was om het even niet te doen. Helaas zorgde wat anders voor een middag vullend programma. Er zat namelijk een psin in mijn badkamer, en voor degene die mij niet kennen, ik ben panisch voor spinnen. Met mijn moeder aan de lijn heb ik wat pogingen gedaan wat het eigenlijk alleen maar erger heeft gemaakt. Uiteindelijk besloot ik maar te wachten tot de mannelijke huisgenoot terug was en die heeft hem uit mijn badkamer kunnen verwijderen.

LHC
Op donderdag en vrijdag ben ik dan toch eindelijk weer gaan werken in het Lamin Health Center. Of naja werken, ik ging even twee daagjes mee kijken met de arts zodat het toch niet al te veel lopen zou zijn. Op donderdag gingen we eerst langs een jongetje van een jaar 3 die brandwonden had over 20% van zijn lichaam. Dit was onwijs zielig om te zien omdat hij tijdens de verbandwisseling veel pijn had en er daar niet op in gegaan werd. Door de taalbarriere kon ik helaas ook weinig beteken en ik hoop dan ook dat het jongetje hier niet te veel last van gaat krijgen.

Op een gegeven moment werden we gehaald door een verpleegkundige. De verpleegkundige was wat vaag in de omschrijving van de patient en had het over een hoge bloeddruk en iets met niet kunnen ontspannen. Toen de Engelse arts en ik daar heen liepen en de vrouwelijke patient zagen liggen wisten we eigenlijk al genoeg. Deze vrouw zat middenin een epileptische aanval….. Na wat overleg zijn we eerst begonnen met wat diazepam, waarna de arts zover mogelijk lichamelijke controles heeft uitgevoerd. Deze waren best wel afwijking in de zin van geen reactie bij het prikkelen van de voetzool en het gewoon recht naar beneden laten vallen van de hand wanneer die boven haar hoofd werd gehouden (geen zorgen hij kwam niet op haar hoofd terecht). 

Toen de diazepam niet werkte hebben we nogmaals een dosis toegediend en toen besloot de arts ook dat de ambulance zich klaar moest gaan maken. Nadat de laatste dosis toegediend was moest er plotseling nog even gauw een infuus geprikt worden. De verpleegkundige prikte mis maar ontkende dit en zei vol overtuiging dat die goed zat en dat het wel vaker voorkomt dat er geen bloed uit komt. De arts en ik waren niet overtuigd en de arts wilde al een nieuwe gaan plaatsen toen de verpleegkundigen al terugkwam. Na toch wat vloeistof (flush) door het infuus te spoelen werd duidelijk zichtbaar dat het infuus niet goed zat waarna de arts een nieuw infuus heeft geplaatst. Hierna kon de vrouw die nog steeds in de epileptische aanval zat toch eindelijk over getild worden op de brancard en naar de ambulance gebracht worden. 

Ambulance
Toen eindelijk de vrouw in de ambulance lag en iedereen zat (verpleegkundige, twee familieleden, ambulancechauffeur en ik) gingen we dan toch echt met spoed op weg naar het ziekenhuis. De sirenes gingen aan en na heel wat gehobbel over de zandpaatjes kwamen we aan op de hoofdweg en konden we wat harder gaan rijden. Helaas was het onwijs druk op de weg en is er niet zoals in Nederland een aparte rijstrook voor hulpdiensten. Met een hele hoop getoeter, geschil en handgebaren gingen de meeste bestuurders aan de kant, de ene sneller dan de ander. Ondertussen gingen sommige mensen ons helpen om zo snel mogelijk door het verkeer heen te komen maar reden ook verschillende mensen achter ons aan om mee te profiteren van de snelheid. 

Na 45 minuten kwamen we dan toch eindelijk aan bij het ziekenhuis. We haalden gauw de brancard met de patiënt uit de ambulance en we mochten gelukkig gelijk doorlopen naar binnen. Binnen werden we opgevangen door een Engelse arts/verpleegkundigen die liet zien waar we heen moesten. We kwamen aan bij een hokje met gordijnen er om heen met wel een opgemaakt bed waar we haar op mochten leggen. Hierna hebben we heel kort wat overgedragen en zijn we weer terug gaan rijden naar het LHC. De terugrit duurde ook weer langer dan verwacht, maar dat kwam dit keer omdat we iemand gingen ophalen die ook naar Lamin moest en we nog medicijnen moesten ophalen. Dit was heel anders dan de maandag ervoor dat ik voor de eerste keer met de ambulance mee ging. 

Op maandag ben ik dus ook met de ambulance mee geweest. In de avond kwam er een man binnen met een suiker die onmeetbaar hoog was en die overgeplaatst moest worden naar het ziekenhuis. Ik ben naar beneden gerend en gelukkig was er enigszins plek voor mij om mee te gaan. Dit was laat in de avond en je kon dan ook niet echt zien waar je heen reed. Achterin was het rustig en ook de patiënt lag rustig te slapen (mogelijk door die hoge bloedsuiker). Bij aankomst in het ziekenhuis moest de patiënt eerst ingeschreven worden, gingen ze rustig alle controles doen voordat er gekeken werd waar hij kon gaan liggen. Dit was dus een totaal andere ervaring dan de tweede ambulance rit.

Boottocht + agressieve aap + pupjes
Op donderdag na de ochtenddienst zijn we met zijn vieren naar Lamin Lodge gelopen. We wilden bij Lamin Lodge, wat gelegen ligt aan een rivier, een boottocht gaan maken. Op de heenweg liepen er al snel weer twee jongens mee (soms een beetje vervelend) en toen we aankwamen verzamelde er nog meer jongens om ons heen. Na flink wat gediscussieer over een prijs waren we eruit en gingen we toch de boot op. Het was even klimmen en klauteren en oppassen voor je hoofd maar toen we eenmaal zaten was het opzich prima. De jongens die met ons mee waren gelopen gingen blijkbaar ook mee op de boot (helaas) en dus zaten we met zijn 8e (2 waren de roeiers) op de boot. 

We hebben weer veel vogels gezien, genoten van de mooie natuur en het kalme water. En voordat we het wisten was het uur al weer voorbij en kwamen we alweer aan bij het startpunt. Het uitstappen ging helaas minder soepel dan het instappen (wat ook al niet soepel ging) en daardoor belande ik weer verkeerd op mijn benen. 

We besloten nog even wat te gaan drinken met het mooie uitzicht over de rivier. Eerst kwamen we pupjes tegen die we wilden knuffelen, we waren allemaal wel wat huiverig omdat ze waarschuwen voor rabies. Dus ik heb eentje eventjes geaaid en voorderest genoten van de aanwezigheid en het foto’s maken van ze. 

Daarna gingen we weer helemaal naar boven bij de Lamin Lodge om daar wat te drinken als rustige afsluiting van de dag. Maar dit werd al heel snel verstoord door een aap. Ik schrok mijzelf dood omdat deze opeens achter mij sprong én ik geen held ben met apen. Ik schoot gelijk naar de andere kant van de tafel en de andere zeiden dat ik mn camera maar gauw moest pakken en dat de aap heus niks zou doen. Toen ik mijn camera pakten liet de aap weer zijn tanden zien en kwam die wat dreigend dichterbij. De andere deden een poging de aap bang te maken en te verjagen maar de aap was totaal niet onder de indruk en kwam alleen maar dichterbij. Na nog een poging zijn we met zijn vieren naar beneden gerend en kwam ik er wel achter dat mijn rugzak nog boven stond. De barman kwam naar ons toe en nadat wij tegen hem hadden gezegd dat er een aap bovenzit en mijn tas er nog staat is hij naar boven gegaan. Hij had gelukkig mijn tas maar gaf ook aan dat de aap wel agressief was, agressiever dan anders omdat hij waarschijnlijk honger had (lekker dan).
Nadat de barman ons (vooral mij) had omgepraat om toch nog even te blijven om ons drinken op te drinken zijn we beneden gaan zitten. Hij bleef in de buurt met de monkeystick om eventuele apen weg te kunnen jagen. Toen de drankjes op waren zijn we toch echt maar terug gaan lopen naar het LHC. 

Wat een dag was dit, van een leuke boottocht en “knuffelen” met Gambiaanse pupjes naar een agressieve hongerige aap. 

Tour langs de kust
Op vrijdag en zaterdag heb ik niet veel gedaan maar dat was gepland want op zondag ging ik samen met mijn Engelse huisgenoot en haar zusje een tour doen langs de kust. We gingen eerst naar Kartong, hier gingen we wat drinken bij een cafe die aan een rivier gelegen ligt. De kant waar wij wat zaten te drinken was The Gambia en de overkant wat we zagen was Senegal. Dit was erg grappig om te zien, daarnaast waren er meerdere pelikanen en hele mooie vissersboten. 

Vervolgens gingen we naar Gunjur, hier was een zandmoskee waar mijn huisgenoot graag heen wilde. Toen we via de duinen kwamen aan rijden zag het er al super mooi uit en toen we er echt voor stonden was het indrukwekkend. In eerste instantie werd er verteld dat we door de Ramadan niet naar binnen mocht maar na wat geklets te hebben met de bewaker mochten we toch naar binnen ;) Het was heel mooi om te zien hoe netjes en schoon het eruit zag op de keuken na, dat was in de openlucht twee gaten in stenen waar vuur ingemaakt kon worden.

Na Gunjur reden we door naar Sanyang, door een Nederlandse fysiotherapeut die werkt in het LHC werd dit strand aangeraden, het zou namelijk het mooiste strand van The Gambia zijn. Bij dit strand hebben we geluncht en daarna hebben we een strandwandeling gemaakt. Het was zeker een mooi strand maar persoonlijk vond ik het niet heel veel anders dan de andere stranden die ik gezien heb. 

En vanuit Sanyang gingen we door naar Tanji. In Tanji is er een een bekend Bird Reserve waar we dan ook zeker een kijkje moesten nemen. We kozen voor een tour met gids omdat we zo (dachten we) de meeste kans hadden om vogels te spotten. Helaas was deze tour een beetje een domper, we hebben niet heel veel vogels gezien en het was dus eigenlijk eerder een lange boswandeling en bomen spotten. Ook leuk! Maar niet helemaal het idee wat we vooraf in ons hoofd hadden. In Tanji is er ook een fishmarket alleen deze market is het leukst om te bezoeken rond 3 uur half 4 omdat dan alle boten terug komen van de zee. Doordat het al na 6 uur was besloten we dat voor nu over te slaan en door te gaan naar onze laatste bestemming, Senegambia. 

In Senegambia zijn we eerst langs een shopping mall gegaan om naar een kleermaker te gaan. Hier heb ik mijn eerste jurk besteld (ja besteld hij wordt op maat gemaakt) die ik na een week ongeveer kan ophalen. Ben benieuwd!!
Daarna zijn we doorgelopen langs een supermarkt om chocolade te kopen, aangezien dat enkel in de grote supermarkten te koop is. Na chocolade te hebben gekocht sloten we de dag af bij Poco Loco met een pizza en zijn we daarna weer terug gegaan naar het LHC.

Dit was dan alweer week 3! Het was een drukke week met zowel leuke dingen als minder leuke dingen maar ook weer een week waarop ik nieuwe plekken heb bezocht en nieuwe dingen heb geleerd in het LHC. 

Bedankt voor het lezen en tot volgende week :)
Liefs van mij xxx

Hoi lieve Lezers,

Mijn tweede week in The Gambia zit er alweer op, mijn eerste echt volle week in The Gambia. Deze week had ik 3 diensten, kwamen er twee nieuwe huisgenoten (een Nederlandse Tropenarts en een Nederlandse student Verpleegkunde). Benieuwd naar mijn avonturen van deze week? Lees dan zeker even verder ;)

Werken in Lamin Health Center
Deze week had ik dus 3 diensten in het Lamin Health Center, ik ging twee keer meekijken met de Engelse Arts en ik liep mee bij de Antenatal care spreekuur. Ik heb weer veel dingen gezien en geleerd bij de arts. Zo was er een jongeman met een schimmelinfectie op de benen, een Nederlandse man met flinke wondroos, een vrouw met buikpijn die niet kon zeggen waar in haar buik de meeste pijn zat en een meisje die last had van hartkloppingen. Bij de meeste werd medicatie voorgeschreven, een aantal werden opgenomen of moesten blijven ter observatie en een aantal kregen dieet advies mee.

Bij het spreekuur voor antenatol care kwamen allemaal zwangere vrouwen voor de maandelijkse check-up. De zwangere vrouwen mogen tegen betaling elke maand komen om alle vitale functies te controleren, te kijken hoe de baby ligt in de buik en te luisteren naar het hartje. In het begin keken ik en de net aangekomen Verpleegkunde student voornamelijk mee. Maar na een half uur ofzo mochten we het opeens ook gaan doen. Eerst nog onder veel begeleiding maar toen we het een soort van onder de knie kregen ging de “midwife” (tis een man dus midman?) alle informatie die wij doorgaven opschrijven. Op een gegeven moment moesten wij ook de vrouwen naar binnen roepen, wat grappige situaties leiden. De Gambiaanse namen zijn niet bepaald makkelijk uit te spreken en al helemaal niet als het handschrift ook niet al te best is. Maar goed meer dan je best kan je niet doen toch?

Abuko Nature Reserve
Op dinsdag waren we vrij, daarom gingen mijn reisgenoot en ik in de ochtend naar het Abuko Nature Reserve. Dit is ongeveer 15 minuutjes lopen vanaf het Lamin Health Center en bij het entreegeld zit een gids inbegrepen. Hierdoor kregen we een tour van 1,5 uur en leerden we meer over de natuur van The Gambia, zagen we mieren die een weg maakten over het voetpad, gingen we kijken bij de “crocodilepool” en raakten we niet de weg kwijt ;). 

Op een gegeven moment kwamen we aan bij het gedeelte waar een aantal apen in kooien zaten. De gids vertelde dat in de ene kooi apen zitten die niet vrij kunnen leven omdat deze anders opgegeten worden door de lokale bevolking. En de andere kooi met apen die laten ze over een jaar vrij (volgens mij waren die ziek of verstoten uit de groep maar not sure). Daarnaast hadden ze een aantal hokken met daarin hyena’s, wat ik persoonlijk wel wat zielig vond. De gids vertelde namelijk ook dat er eigenlijk geen hyena’s leefde in het gebied, en dat ze soms wel eens uit het hok klimmen als ze zich vervelen of honger hebben. 

Ook zijn er verbazingwekkend veel gieren in The Gambia, zo ook in dit Nature Reserve. Overal waar je keek bij de hyena verblijven zaten gieren. 

Maarrr er liepen ook vele aapjes los in het reservaat. Deze apen waren nieuwsgierig maar kwamen niet al te dicht bij je of pakten spullen van je af. Andere toeristen gaven de apen wat pinda’s waardoor ze diegene gingen volgen. Maar er zaten ook genoeg apen in de bomen die zich niet wilden laten zien en wat bangig waren voor de mensen.

Lamin lodge
Op woensdag waren we vrij en besloten we om met zijn alle (behalve de Engelse arts/huisgenoot) om naar Lamin lodge te wandelen. Zoals ik in mijn vorige blog al schreef is dit het gedeelte bij de rivier en kan je daar wat drinken. De weg er naar toe was bijzonder om te lopen aangezien je heel veel afval op straat ziet. Maar we werden ook weer veel aangesproken en kindjes gingen naar ons zwaaien en riepen toubabs (witmens). 

Eenmaal aangekomen bij Lamin Lodge gingen we helemaal bovenin wat drinken waar we dan ook prachtig uitzicht hadden over de rivier. We konden heerlijk even kletsen met zijn 3e en elkaar wat beter leren kennen.

Bamboo garden hotel
In een aantal huisgenoten naar het wat toeristischere deel van The Gambia, namelijk Senegambia. We besloten om naar het Bamboo garden hotel te gaan, eigenlijk voor 1 nachtje maar het werden er twee. 

Op vrijdag kwamen we aan en nadat we 2 keer van kamer zijn gewisseld hebben we onze spullen in de kamer neergezet en zijn we nog even bij het zwembad gaan zitten. We hebben even wat gedronken en er zijn een paar gaan zwemmen. Na allemaal opgedroogd te zijn, zijn we gaan kijken op het strand en gingen we eten bij het tentje genaamd Poco Loco. Eerst zaten we helemaal boven in en hebben we wat geborreld en later verhuisde we naar beneden om daar ons avondeten te eten (heerlijke pizza) en te wachten op het muziek. Om 21.30 begon de band te spelen, allemaal Gambiaanse nummers die we dus niet mee konden zingen. 

Op zaterdag zijn we in de ochtend naar de craft market gegaan en daarna nog ff-tjes bij een wat grotere markt (fair trade market). Hier was echter bijna niks open en er werd ons aangeraden om in de avond terug te komen. We hebben geluncht bij Poco Loco en daarna ben ik met een andere verpleegkunde student teruggegaan naar het hotel. Zij ging aan haar scriptie en ik ging werken aan mijn blog. Gelukkig was het wifi goed genoeg en kon ik mijn eerste blog vanuit The Gambia online zetten.

In de avond zijn we weer teruggegaan naar de fair trade market. Toen we eindelijk een taxi hadden gevonden die 5 personen mee kon nemen waren we weer een half uur verder. Na een half uur rijden kwamen we bij de market aan wat opeens was veranderd in meer een festival. Het was super druk met allemaal Gambianen jong en oud gemengd en iedereen zag er op zijn best uit.

In plaats van dat er een band aan het spelen was werden er verschillende soorten battles gehouden. Wij mengden ons wat met de lokale mensen en genoten van de dansbattle. Dit werd alleen al gauw verpest doordat de telefoon van een huisgenoot uit haar handen werd gepakt. Een man probeerde dus haar telefoon te stelen maar gelukkig was zij adequaat dat zij zich gelijk omdraaide en de man die weg wilde lopen bij zijn pols pakten. In die hand had hij dan ook haar telefoon en ofcourse ging hij het smoesje gebruiken ‘hij was op de grond gevallen’. Na deze gekke ervaring zijn we maar opzoek gegaan naar eten. 

We vonden al gauw een tentje waar ze verschillende soorten burgers verkochten, waaronder een echte veggie burger. Een beetje bang bestelde ik deze burger in de hoop dat het lekker was. Het heeft even geduurd (lees bijna 30 minuten?) maar toen de burgers eenmaal klaar waren en werden geserveerd zag het er super uit. En beter nog het smaakte fantastisch! Na hiervan genoten te hebben zijn we nog even langs de kraampjes met spullen gelopen en heb ik nog 3 souvenirs kunnen kopen. De souvenirs die ik heb kunnen scoren zijn 2 mandjes (een kleine en een wat grotere) en een leuke kleurrijke echt Afrikaanse tas. 

Na wat geshopt te hebben zijn we nog even bij het podium gaan kijken waar een soort van rap battle aan de gang was. Maar er werd helaas heel veel gepraat. Daarom besloten we dat we lekker terug gingen naar het hotel om daar nog een spelletje te spelen en daarna lekker te gaan douchen en te slapen.

Uitrusten
Op zondag ben ik met de Nederlandse arts in de ochtend alvast weer terug gegaan naar Lamin. Het originele plan was om zaterdagavond al te gaan maar in plaats daarvan gingen we op zondag ochtend.

Zoals afgesproken zat ik 07.45 aan het ontbijt (2 getoaste boterhammen met omelet en jam, wat watermeloen en een stuk brownie). En om 08.00 uur reed de taxi voor die de Nederlandse arts had geregeld. Het was druk op de weg omdat er een marathon gaande was (wat rennen ze snel hier in The Gambia!!) maar met wat maneuvreren hebben we het toch redelijk snel gered om naar Lamin te gaan.

In Lamin aangekomen ben ik maar even een wasje gaan draaien, met als conclusie dat alles wat wit was niet meer wit wordt…. En daarna ben ik heerlijk even op de bank gaan zitten met wat muziek om aan mijn blog (deze die je nu lees onder andere) te werken.

Ik ben nog even naar de hoofdstraat gelopen met de Nederlandse arts om boodschappen te halen voor het avondeten (pannenkoeken!!!!!). Op de terugweg hebben we even een broodje gehaald en die lekker opgegeten. 

De rest van de middag heb ik heerlijk schaamteloos een spelletje gespeeld op mijn Nintendo Switch. Deze had ik meegenomen omdat als ik me dan een keer niet lekker in mijn vel voelde of te veel aan het piekeren was ik dat als afleiding kon doen.

Voor het avondeten hebben we dus heerlijk pannenkoeken gebakken die we vervolgens hebben belegd met banaan en chocoladepasta . Daarna hebben we nog even gerelaxt met wat thee en heb ik met mijn moeder gebeld. 

Spoed
Maarrrr… op het moment dat ik wilde bellen met mijn vader hoorde ik opeens een hele boel getoeter en geschreeuw buiten. De arts met wie ik zat en ik waren benieuwd naar wat er gebeurden en besloten beneden te gaan kijken. Beneden aangekomen was het een hele gekke situatie. In de emergency room was een medewerker van het Lamin Health Center de jongen half aan het reanimeren (of in ieder geval zo leek het). Ik zag dat ik niet echt wat kon toevoegen en zag plotseling een klein meisje op de gang zitten, en ik hoorde de geluiden die uit die kamer kwamen en bedacht dit gaat niet goed. Op dat moment besloot ik bij het meisje te gaan zitten en op een gegeven moment besloot ik met haar buiten te gaan zitten. Een uur ging voorbij en de rust kwam weer terug en op dat moment kwamen we er met zijn alle achter dat het meisje bij wie ik zat bij de vrouw hoort die aan het bevallen was. En wat die jongen had? Nou in ieder geval geen hartstilstand, vitale functies waren in orde dus het was hoogstwaarschijnlijk een paniekaanval of iets dergelijks.

Na dit hele gebeuren ben ik alsnog even gaan bellen met mijn vader maar daarna toch echt mijn ogen dicht gedaan.

Hoi Lieve Lezers,

De eerste week zit er dan toch echt op, of naja, donderdag tot en met zondag.

In die eerste week heb ik veel dingen gezien en geleerd. Het eerst is dat het hier onwijs anders is dan in Nederland, in bijna alle opzichten. Waar je in Nederland druk bezig bent als je in de zorg werkt, lig je hier gerust tussendoor te slapen. En waar je in Nederland gewoon de wc door kan trekken en kan douchen, is dat hier geen zekerheid.

Lamin Health Center
In het Lamin Health Center heb ik deze week meegelopen met de Engelse en de Gambiaanse arts. De Engelse arts heeft standaard een vertaler erbij zitten omdat de patiënten vaak het plaatselijke dialect spreken, en hier is echt niks van te maken. Deze arts (tevens huisgenoot) vertelde dat zij heel anders te werk moet gaan dan in Engeland. In het Lamin Health Center wordt er bijvoorbeeld heel veel paracetamol voorgeschreven zodat de patiënten het gevoel hebben dat ze geholpen/gezien worden. 

Wat achtergrond info: In het Lamin Health Center moeten de patiënten betalen voor hun zorg omdat het geen overheidsziekenhuis is. Voor een volwassen is dit 100 Dalasi (€1,70) en voor een kind is dit 50 Dalasi (€0,86). Bij binnenkomst moet de patiënt als eerst langs de receptie om te betalen. Hierna gaat diegene door daar de zuster post waar de verpleging de controles (bloeddruk, temp, saturatie) controleert en de persoon weegt. Verder vraagt de verpleging ook alvast de klachten uit zodat ze kunnen triageren. Wanneer de verpleging denkt dat het zien van een arts nodig is gaat de patiënt naar de kamer van de arts. Hier stopt de patiënt hun kaart (met daarop persoonsgegevens) in een bakje bij de deur waardoor er een volgorde ontstaat van wie er als eerst was. De arts kan beslissen of het nodig is om bloed te laten prikken, urine te controleren of dat diegene medicijnen nodig heeft. Overigens kunnen hier de verpleegkundigen ook bloed/urinecontrole aanvragen en sommige medicijnen voorschrijven.

De Gambiaanse arts was heel chill en maakte zich niet gauw ergens druk om. Hij sprak het dialect en voor mij was het dus een raadsel waar het gesprek over ging, totdat hij het ging rapporteren. Het rapporteren gebeurt namelijk in het Engels zodat ook bijvoorbeeld de Engelse arts het kan lezen als deze patiënt terugkomt in de toekomst. 

Het begrip wat onwijs veel voorkomt is “general bodypain”, dit komt waarschijnlijk doordat de patiënt dan niet goed kan verwoorden wat hij/zij voelt. Bij sommige patiënten is er door middel van heel veel doorvragen achter te komen waar ze last van hebben, en bij sommigen blijft het een raadsel. Daarnaast zag ik in de eerste week twee gevallen van Malaria, bij de een (een volwassen man) was het ernstig en werd hij tijdelijk opgenomen, het andere geval was een jongetje en die had milde symptomen waardoor hij medicatie voorgeschreven kreeg en weer naar huis mocht. 

Daarnaast is het hier heel belangrijk om bij vrouwen met vage klachten de menstruatie uit te vragen. Zo kwam er namelijk een vrouw bij de Engelse arts met allemaal vagen klachten (hoofdpijn, wat buikpijn, duizelig) en de arts wist niet zo goed wat het was, deze vrouw had haar periode voor het laatst eind januari gehad. Voor de zekerheid moest deze vrouw toch even laten bloedprikken op Malaria en urine inleveren voor een zwangerschapstest. Deze vrouw had gelukkig geen Malaria maar was wel zwanger!. Bij het vertellen van dit nieuws zag je weinig emotie, en dat is iets wat mij wel meer hier op valt. Gelukkig was de vrouw er wel blij mee :)

Lamin
Lamin is het dorp waar het Lamin Health Center staat (logisch ook wel) en waar ik dan ook de komende maanden verblijf. Lamin is niet zo heel groot, als we vanuit de compound naar rechts gaan en alsmaar rechtdoor blijven lopen kom je bij de hoofdweg. Bij de hoofdweg zitten er verschillende winkels, een bank, een geldwisselkantoor en een minimarket. Als je vanuit de compound naar links gaat kom je (als je de goede bochten neemt) bij Lamin Lodge. Dit is een restaurantje aan de rivier waar je wat kan drinken en eten. Maar daarnaast kan je er ook een rondvaart doen en is er een winkeltje. 

Verder zitten er in de straat bij de compound een aantal winkeltjes waar je het lokale stokbrood genaamd Tapalapa kunt kopen. Dit is best wel heel lekker maar het vult wel onwijs. Een Tapalapa met ei kost 30 Dalasi en met chocoladepasta maar 15/20 Dalasi, nog geen 50 cent dus. Dit is dan ook een heerlijk vullend ontbijt. De lunch en avondeten worden doordeweeks gekookt en in het weekend moeten we zelf voor eten zorgen. Maar dit weekend gelukkig nog niet aangezien we in een hotel gaan zitten. 

Mentaal
De eerste week had ik het best wel moeilijk; alles is anders, er is geen structuur, het verblijf is anders dan verwacht en ik mis mijn familie en huisdieren. Gelukkig heeft het Lamin Health Center wifi en kan ik dus via Whatsapp bellen met mijn ouders. Dit heb ik eigenlijk de hele week dan ook gedaan op momenten dat ik me even rot voelde, maar ook als er iets wel goed was gegaan. 

Daarnaast had ik ook nog een Teams afspraak met mijn psycholoog over hoe ik me voel. Ik kon goed mijn gevoel uiten over het feit dat ik het gevoel heb dat ik me weer slechter begin te voelen en dat ik weer minder van dingen kan genieten. Het is lastig om nu al te bedenken wat me daaruit kan helpen en we spraken dan ook af om een vervolgafspraak te maken. 

Tijdens en na dit gesprek kon ik het niet droog houden, en zodra iemand vroeg hoe gaat het kwamen de tranen ook weer opzetten. De eerste week is gewoon heel moeilijk en hopelijk is dat een kwestie van wennen. Wel kon ik erg uitkijken naar het weekend, want zoals ik eerder al schreef gingen we (reisgenootje en ik) naar een hotel. 

Sunset beach hotel – Kotu Beach
We wilden namelijk heel graag het strand zien maar ook even onze haren wassen onder een lekkere warme douche met gewoon stromend water. Het hotel was direct aan het strand gelegen en zag er ontzettend mooi uit, en had een onwijs lekkere douche.

We kwamen daar aan het eind van de ochtend aan, zijn eerst even bij het zwembad gaan liggen (in de schaduw of course) en zijn daarna het strand opgelopen op zoek naar lunch. De lunch werd een bijzondere tosti, er zat namelijk een spiegelei tussen. En ik bestelde een ijskoffie, ik was een beetje bang voor wat ik zou krijgen aangezien ze hier eigenlijk enkel oploskoffie hebben. Maarrr, de ijskoffie was heerlijk!

Dat weekend hebben we lekker aan het strand gegeten, over het strand gewandeld, bij het zwembad gelegen, nog een keer gedoucht en wat spelletjes gespeeld. Het was een heerlijk ontspannen weekend.
En oja! We hebben tour gedaan met een birdwatcher over het water. Deze birdwatcher kon heel veel over de vogels in dat gebied vertellen en zorgde er ook voor dat we mooie foto’s van ze konden nemen.

Rond half 8 hadden we gevraagd of de taxichauffeur van de heenweg ons wilde ophalen. Hij kwam ff na half 8 aangereden en toen vertrokken we weer terug naar Lamin. We reden anders dan de heenweg en moesten dan ook door een grote en drukke markt. Meerdere keren moesten we een andere weg nemen omdat het of te druk was met mensen of dat de weg was afgesloten. Maar goed na een lange rit kwamen we weer bij onze slaapplaats en was het dan toch echt weer slaaptijd. Want ik moest immers die maandag vroeg op (lees 07.45 uur) om te werken.

Dat was dan alweer mijn eerste soort van week, ik heb veel meegemaakt en het zijn allemaal erg veel indrukken. Ik hoop dat ik echt ga landen in The Gambia, mij beter in mijn vel ga voelen en ik gauw minder heimwee krijg.

Leuk dat je weer hebt gelezen!!! 

Liefs van Mij xx

Hoi Lieve Lezers,

Welkom bij mijn eerste echte blogpost vanuit The Gambia. :) Veel leesplezier, ga er maar lekker voor zitten want het is een heel verhaal ;)!

En toen was ik opeens in The Gambia. Of naja opeens, we hebben er in 7 uur naar toe kunnen vliegen met tussendoor een vliegensvlugge tussenstop op Lissabon. 
​
Let’s start at the begin.
Ik vloog op dinsdag 15 maart aan het einde van de middag (of avond, maar net wat je van 17.45 uur vindt). De eerste vlucht was van Amsterdam naar Lissabon en duurde gelukkig maar 3 uurtjes. En ik schrijf gelukkig omdat ik niet bepaald een held ben wat betreft vliegen. Tijdens deze vlucht hadden we aardig wat turbulentie wat voor toch wel wat spanning zorgde. Gelukkig gingen de 3 uurtjes relatief snel voorbij en landen we op tijd volgens schema op het vliegveld van Lissabon.

De overstap naar het volgende vliegtuig was maar een uur, waardoor we best wel even door moesten gaan om de volgende vlucht te halen. Vanuit het eerste vliegtuig moesten we met een bus naar het vliegveld. Op het vliegveld stond er al een medewerker te wachten op de passagiers die door reisden naar Banjul. We moesten, voor mijn gevoel, naar de andere kant van het vliegveld en waren net op tijd bij de gate. Vanaf de gate gingen we met de bus naar het vliegtuig om dan toch echt naar The Gambia te vliegen. 

Deze vlucht was iets langer, namelijk 4 uur. Maar wat superfijn was aan deze vlucht was dat het voor max de helft gevuld was. Hierdoor konden Anna en ik heerlijk allebei 3 stoelen innemen waardoor we heerlijk een paar uur hebben kunnen slapen. Hierdoor vloog de tijd voorbij en kwamen we voor we het wisten alweer aan in Banjul, The Gambia. 

Het landen ging gelukkig soepel en ook het uitstappen ging vlotjes. We mochten wederom weer lekker met de bus naar het vliegveld en daar was het een drukte wat betreft de werknemers van het Banjul Airport. Eerst werd er naar ons corona bewijs gevraagd, toen mochten we 20 euro betalen (ik denk voor visum?) en daarna nog de paspoortcontrole. De mensen zijn enorm aardig en houden ervan om een praatje te maken en zijn geïnteresseerd in waar je vandaan komt en wat je komt doen. 

Nadat we door alle controles waren (dachten we) gingen we onze koffers ophalen en wilden we onze contactpersoon gaan zoeken. Alleen toen kwam er nog als verrassing een bagage controle. Tijdens deze controle gingen de “alarmbellen” af bij mijn handbagage koffertje. Voor de duidelijkheid, in mijn handbagage koffertje zat 8 kilo aan medicijnen….. De man van de douane wilde in mijn koffer kijken en vroeg voor wie deze medicijnen waren. Lang verhaal kort, ik gaf mijn verklaringen, hij snapte er volgens mij vrij weinig aan en door de miscommunicatie in het Engels mocht ik plotseling doorlopen (mede dankzij de groeiende wachtrij achter me). 

Eenmaal door de douane zagen we dan eindelijk onze contactpersoon van het Lamin Health Center. We gingen, voor we naar onze slaapplek boven het Lamin Health Center gingen, eerst nog een lokale simkaart halen. Dit zodat we gewoon in Gambia kunnen bellen en sms’en mocht dat nodig zijn.

Aangekomen bij onze slaapplek boven het Lamin Health Center was toch wat anders dan verwacht, maar goed er stond een opgemaakt bed. Helaas was er geen stromend water dus moesten we ons met een emmer water zien te redden. Na 1 koffer open gemaakt te hebben waarin alle benodigdheden zaten voor de eerste nacht (zoals klamboe, zwaartedeken en pyjama) kon ik dan toch echt mijn bed in. Stiekem toch een oxazepam genomen zodat ik de eerste nacht in ieder geval goed door zou komen en even een goede nacht zou maken.

De eerste ochtend was intens, ik werd om half 9 lokale tijd wakker waarna ik kennis ging maken met de medewerkers van het Lamin Health Center. Deze mensen werken hier allemaal en wonen in de omgeving. Nadat Anna ook wakker was kregen van een andere vrijwilliger een rondleiding door het gebouw en over het terrein. Het is ondanks dat het een stuk primitiever is dan een ziekenhuis in Nederland alsnog mooi en ook goed georganiseerd. Nee, niet alles is schoon (veel zand overal en nergens) en ze kennen nauwelijks privacy, maar goed voor Gambia is het mooi. 

Nadat we ons hadden omgekleed ging ik naar de verpleegpost om mee te kijken met de verpleging. Bij binnenkomst moet een patiënt als eerste langs de receptie om te betalen en daarna naar de verpleegpost. Hier worden de vitale functies gemeten en moet de patiënt op de weegschaal gaan staan. Daarnaast worden de klachten uitgevraagd en wordt er gekeken of diegene echt langs de dokter moet. Maar eerlijk gezegd gaat zo goed als iedereen langs de dokter.

Helaas was het die dag onwijs rustig en lag op een gegeven moment de verpleging te slapen op het kantoor. Gelukkig was het toen al vrij snel tijd voor de lunch boven. We hadden een heerlijke verse salade met het lokale stokbrood. 

Na de lunch ben ik even gaan rusten op de kamer en heb ik ook alvast een deel van mijn koffer uitgepakt. En daarna zijn we met een arts, die hier vrijwilliger is en ook in hetzelfde gebouw slaapt, naar de hoofdweg gelopen om even wat geld te wisselen en langs de minimarket te gaan. Hier heb ik toch ook nog maar 2 flessen water gekocht, ondanks dat we een waterfilter hebben en dus altijd drinkwater kunnen “maken”.

Na de minimarket gingen we even terug naar het Lamin Health Center om de flessen water weg te zetten. Hier besloot ik alleen niet meer met de twee andere meiden mee te gaan naar de Lamin Lodge, omdat ik het even mooi vond geweest. Terwijl de andere meiden in de Lamin Lodge waren heb ik heerlijk even met mijn ouders kunnen bellen en dus even een me-time momentje gehad. 

Toen zij terugkwamen hebben we nog even gekletst en daarna ben ik met Anna Rummikub gaan spelen (helaas net verloren). Waarna we het eten die de kok in de ochtend had gemaakt gingen opwarmen. Het eten was bijzonder maar op zich prima te eten. Het waren een of andere noodles met kruiden en veel groenten. Daarna ben ik nog even in het woonkamer gaan zitten, maar doordat ze hier laat eten was het toen ook al 21.00/21.30 en ben ik dus ook maar richting bed gegaan.

Die avond had ik het even flink moeilijk omdat het hier echt 180 graden anders is dan in Nederland en er best wel wat dingen zijn die ervoor zorgen dat ik me niet prettig voelde (geen stromend water, niet al te schone kamer en ook niet kunnen douchen). Na weer gebeld te hebben met mijn moeder ben ik uiteindelijk toch in slaap gevallen en heb ik een prima tweede nacht gehad.

Bedankt voor het lezen van deze blog waarin je hebt kunnen lezen hoe mijn eerste volle dag (16 maart) in The Gambia was en de eerste twee nachten. In de volgende blog zal ik de rest van de week beschrijven en vertellen wat ik heb beleefd.

Liefs, Lisa